Gdzie rdzewieją miecze: 101. Cyropolis

[Łukasz Jurczyk]

101. Cyropolis

(narrator: grecki najemnik w służbie Aleksandra)

 

1.

 

Czuję w powietrzu gniew —
taki lepki, ciężki,
co poprzedza rzeź.

 

2.

 

W oczach dzieci
nie ma już ciekawości —
jest oczekiwanie.

 

3.

 

Moi chłopcy piją,
śmieją się głośno —
jakby śmierć była głucha.

 

4.

 

Kobiety zniknęły z ulic.
To pierwszy znak,
że miasto coś knuje.

 

5.

 

Nawet psy zamilkły.
Nigdy nie ufam
milczącym psom.

 

6.

 

Moja dziewczyna zatrzasnęła

drzwi. Czasem tak brzmi
koniec świata.

 

7.

 

Zanim piorun spadnie,
zawsze robi się cicho —
już jest cicho.

 

8.

 

Mówią, że król czuwa.
Ja widzę tylko niebo,
które zbiera chmury.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To fantastyczny fragment - psychologiczne oczekiwanie na bitwę. Narrator wie, że najgorsze nie jest samo starcie, ale cisza przed nim.

Historycznie Cyropolis było potężnym miastem w Sogdianie, które stawiło opór Aleksandrowi Macedońskiemu.

Tu jest studium ciszy przed burzą - najemnik, weteran czuje gniew miasta, zauważa  brak kobiet na ulicach i milczenie psów - takie milczenie jest nienaturalne, kojarzy się mu się z pułapką i śmiercią.

Bardzo smutna jest część druga, o dzieciach, które stały się świadkami własnego końca. Natomiast jego koledzy - żołnierze piją i hałasują - ale to jest tylko wyparcie, by zagłuszyć ciszę.

W strofie szóstej - widać połączenie wielkiej historii z osobistym dramatem - zerwanie więzi międzyludzkich.

Bardzo podoba mi się podsumowanie - „Mówią, że król czuwa”- dla narratora jest to tylko hasło bez znaczenia, ale widzi za to zbierające się chmury.

Nie jestem pewna, gdzie narrator i żołnierze w tym momencie przebywają, czy w garnizonie? Bo myślę, że o ciekawym zdobywaniu miasta będą dalsze części. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Zgadza się. Stanowią garnizon miasta. A Aleksander gdzieś w polu. To dopiero wstęp do nadchodzących wydarzeń. Zazwyczaj pomijany epizod wyprawy.