Tańcząca w Lunaparku

[Benjamin Artur]

Tańcząca w Lunaparku.

Poruszasz się jak łza na szybie.

 

Płynne ruchy,

lekkość unoszona przez wiatr.

 

Pod diabelskim młynem,

w domu strachów

smagana dziadowskim biczem.

 

Wszędzie widziały cię

wybałuszone oczyska

z krzywych zwierciadeł,

mlaskające jęzorem.

 

W światłach jupiterów

odnaleźliśmy przystań.

 

Dałaś się nasycić hormonom,

a ja jak diabeł

grzałem wino

na pośladkach grzechu.

 

Pewnie dlatego

nazwałaś mnie Rokitą…

 

Poruszasz się jak łza na szybie.

Płynne ruchy,

lekkość unoszona przez wiatr.

 

W Lunaparku, gdzie diabeł

miał swój dom,

a my odnaleźliśmy

własną przystań.

[karenka]

Świetny,  obrazowy i klimatyczny wiersz. Czuć w nim tajemnicę, namiętność z nutką mroku- prawdziwa poezja...pozdrawiam serdecznie*)

[Benjamin Artur]

@karenka dziękuję i pozdrawiam:)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Druga tańcząca - bardziej mi się podoba. :)    Wiersz pachnie spalonym cukrem i grzechem  i trudno się od niego oderwać - ma zapach i temperaturę. „Krzywе zwierciadła, dym, hormony i Rokita "- klimat odpustu i   erotyka wymieszana w świetny sposób.  "Grzałem wino na pośladkach grzechu" - już zostanie ze mną - super!   Świetny tekst! :))))

[Benjamin Artur]

@Berenika97 dziękuję ci. Tak mnie jakoś naszło przez ten upał chyba. Pozdrawiam:))

[Posem]

Świetny wiersz, choć muszę powiedzieć, że podmiot liryczny dźwiga w nim nieopisany ciężar. I pomimo dość dobrego zakończenia, on nie znika. To jest też pytanie egzystencjonalne, czy musimy nieść trud, czy też powinniśmy się go pozbyć. Niby z wszystkiego moglibyśmy zrezygnować, no ale jak przyszłoby nam żyć później. Dobry wiersz. Pozdrawiam. 

[Benjamin Artur]

@Posem nauka płynie poprzez cierpienie. Więc chyba musimy nauczyć się z nim żyć. Dziękuję