OPOWIEDZ MI BAJKĘ

[LessLove]

 

„OPOWIEDZ MI BAJKĘ”

 

Ty prosiłaś, tyle razy

I słuchałaś mnie, jak dziecko,

Z tą radością pełną wiary.

A gdy bajki się spełniały,

Powtarzałaś: Ty mówiłeś!

Były piękne, wszystkie o nas.

Jeden raz rzuciłem: nie wiem,

W Boga wierzę, nie mam siły,

Nie wymyślę świata więcej.

 

Twoje oczy… czyste, ufne

Chciały bajki, miały prawo

Nie dostały tej kolejnej. 

Ja przepraszam, nie dam rady

Tak mówiły Twoje usta,

Kiedy byłaś już gotowa

Wyjść z tej bajki, takiej krótkiej.

Już nie mogę być królewną

W żadnej bajce, ani-Ani.

 

Potem przyszła Ciebie zabrać

Swoim prawem światło zgasić.

Pękła bańka, zgasła bajka,

Tak zielona w Twoich oczach,

Już zamglona, już odległa.

Lecz, posłuchaj mnie uważnie,

Znów wesoło, nie poważnie:

Jego bajka dalej  sięga,

Tam gdzie miłość - żywa księga.

[Benjamin Artur]

@LessLove Smutny, lecz pełen nadziei wiersz. Pozdrawiam 

[violetta]

@LessLove piękne, trafi się ładna:)

[Alicja_Wysocka]

@LessLove Przepiękna, choć niesamowicie bolesna opowieść o miłości, która musiała zmierzyć się z odejściem.

Ta ukryta w tekście gra słów z imieniem Ania („ani-Ani”) głęboko porusza i chwyta za serce. Choć ziemska bajka pękła jak bańka, to Twoja puenta przynosi wielkie, potrzebne światło i nadzieję, że prawdziwa miłość sięga o wiele dalej. Pozdrawiam ciepło.

 

[Gosława]

A to jest ciekawe 

Ja kiedyś znałam człowieka który potrafił opowiadać przepiękne bajki 

Czasami był cudownym rycerzem który własną piersią osłaniał jak zbroją innym razem czarodziejem w którego ustach nawet pół prawdy stawały się prawdą objawioną 

Miał też mroczną stronę równie ciekawą jak niebezpieczną 

Z bajek przechodziło się w ogromne grzęzawiska 

ani Ania ani nawet Renia nie dały rady ogarnąć tej dziwnej przestrzeni