Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

splot

Berenika97
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

zarzuciłam sieć

na ciepły zmierzch

by zatrzymać go w zielonym powiewie maja


przetrwa zamknięty między wersami

ani jedną sylabą nie uleci

zostanie w nim zapach mokrego bzu


nie oddam go nocy

 

 

 


 

Edytowane przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)
23
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@andrew

 

Bardzo dziękuję!  Prześliczny wiersz!  Liczę na piękny , radosny  i niestety  już ostatni majowy weekend. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@violetta

 

Bardzo dziękuję!  Zgadza się , on się pojawi na pewno. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję!  Dlatego łowię i chcę zatrzymać te szczęśliwe momenty. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

Miałam szczęście, że splot w sieci  był odpowiedni. :)

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

5
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Charismafilos

 

Lawendę mam w ogrodzie, ale niewiele, krzewinki zmarniały. :(  Też bardzo lubię  - zapachy do domu są zawsze lawendowe. :)))

 

Może rzeczywiście pasuje do nadziei.  Dziś sadziliśmy piękny wiąz - mam "lawendową nadzieję", że się dobrze zakorzeni. :)

2
Sekrett

Sekrett

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97 Bardzo nastrojowy. Skończyłabym go co prawda na nie oddam go nocy. To dla mnie ładniejszy wers niż sieć wytrzyma. Ale to szczegół. Wyobraziłam sobie granatowo różowy zmierzch o zapachu bzu. Dziękuję Ci za ten obraz. 

2
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Sekrett

 

Bardzo dziękuję!  Wiesz, że masz rację - ostatnie słowa właściwie niczego nie wnoszą. Miały być jedynie klamrą.  Sedecznie pozdrawiam. :) 

 

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję! 

 

Łapię chwilę, odrzucam cienie -

dziękuję Ci za to piękne życzenie!

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Posem @Poet Ka 

 

Bardzo dziękuję!  Serdeczne pozdrowienia! :)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Poet Ka

      Poet Ka 3 026

      Opublikowano (edytowane)

      Ćwiczenie - opowiadanie.

      @dwa123

       

       

      Nocą to miasto również tętniło życiem, a powrót do domu był chwilą radości przed nadchodzącą nostalgią. Wychodząc z pracy, każdej nocy mijałem Caffè Reggio. W powietrzu można było poczuć zapach świeżo mielonej kawy o północy. Często widywałem tam studentów, artystów i nocnych marków, a wystrój kawiarni przyprawiał mnie o dreszcze- uwielbiałem takie klimaty.

       

      Maszerując w stronę stacji, sprawdziłem kieszenie starego płaszcza. Z zapałem przeszukałem je w nadziei, iż znajdę tam jakieś banknoty, aby zapłacić za bilet. Zamiast tego znalazłem stary bilet do metra. Zerknąłem na niego, sprawdzając datę i godzinę. Próbowałem wrócić myślami do tamtego dnia.

       

      Przypomniało mi się spotkanie z nią. Piękną Alice. Miała rude kręcone włosy, zielone oczy, kilka piegów na nosie, bladą cerę, której tak nienawidziła. Natomiast ja czułem szaleńczą miłość, ilekroć mogłem ją zobaczyć. Podziwiałem jej uśmiech, dołeczki i te iskry w oczach, gdy w jej głowie powstawał co rusz jakiś nowy pomysł.

       

      Moje marzenie o Alice przerwały schody na dół do metra, bo prawie zleciałbym i złamał nogę. Gdy mój umysł już wrócił na ziemię, powędrowałem w stronę peronu, z którego miało odjeżdżać metro. Gdy dotarłem tam, akurat mogłem do niego wsiąść. Wsiadłem do środka i szybko zacząłem szukać miejsca, aby usiąść. W Nowym Jorku znalezienie miejsca w metrze i to jeszcze siedzącego graniczyło z cudem. To tak jakby wygrać szóstkę w lotto, prawie niemożliwe.

       

      Wreszcie, gdy je znalazłem, otworzyłem czarno-skórzany plecak w poszukiwaniu książki. Zadowolony z  szybkiego znaleziska, przystąpiłem do lektury. Była nią książka The Great Gatsby. Zakochałem się w niej, bo przypominała mi moją historię miłosną z Alice.

       

      Kiedy znów w mojej głowie kłębiły się myśli, postanowiłem zaprzestać z tym tragizmem, zacząłem przyglądać się ludziom w metrze. Przede mną siedziała starsza pani, która rozmawiała ze swoim wypchanym kotem oraz dziergała sweterek na drutach. Obok mnie była lekko przerażająca postać punka z różowym irokezem, mnóstwem tatuaży z czaszkami i nazwą kapeli Guns N' Roses

      Kilka stacji później wsiadł mężczyzna przebrany za tygrysa, a za nim cztery dziewczyny niosące ciężką czerwona sofę. Pomyślałem sobie, że już nic mnie nie zdziwi, przecież tyle razy jeździłem metrem, bywały jeszcze gorsze widoki. Wreszcie nadeszła moja stacja, drzwi automatycznie się otworzyły.

       

      Kierowałem się ku wyjściu, ale w bardzo powolnym tempie, aby spowolnić moją mękę, która miała za chwilę się zacząć. Powolnym spacerem, obserwując detale miasta, dotarłem pod drzwi domu. Były zielone, jak oczy kobiety, którą kiedyś kochałem. Gdy w końcu je otworzyłem i zatrzasnąłem za sobą, nastała głucha cisza. Niegdyś mogłem tu usłyszeć śmiech Alice, dźwięk pianina, na którym lubiła grać Światło księżyca. Teraz nastał smutek oraz pustka, w której od dawna tkwię.

      @dwa123 opowiadanie jest świetne 

      Edytowane przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)
      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...