wydaję książkę

[obywatel]

inny tytuł i okładka,
a w zakładce —
„wszystko, co już pomyślane,
to zostało zapisane”.

jaki sens nadawać kolor morzu,
skoro samo wzięło odcień nieba?
jaki sens budować góry,
kiedy same rosną wielkie?
jaki sens w szukaniu sensu,
który wszystko zmienia?

 

pytający już zadali wszystkie,
usłyszeli wszystkie odpowiedzi,
ale świat nie stanął.

my — styrani jak papugi —
powtarzamy błędy,
tak jak lustra — wciąż, bez przerwy.

nie ma głupich, bo już każdy mądry;
są ci, którzy brakujące piszą strony,
są ci, którzy piją wprost ze studni.

diabli wzięli
kompas.

 

moja książka — bez tytułu, bez okładki —

ma zakładkę, a w niej
drobne datki z wczorajszego dnia.
jestem, byłem — a następne
porzuciłem jak otwartą stronę.

bo kto weźmie niekończącą się historię,
gdy wydaję książkę z biblioteki, która pęka w szwach

 

perspektywa

człowiek nie widzi dobrze ani w dal, ani z bliska
bez perspektyw na przyszłość z perspektywą, że jest i ma ją
mikroskop i luneta

i wie,  skąd dalsza się wzięła

[EsKalisia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...symbolicznie wzrok   się poprawi, gdyby cwiczyc świadome patrzenie:) 

[Berenika97]

@obywatel

 

Bardzo ciekawy wiersz. Świetnie przedstawiłeś ten paradoks - z jednej strony poczucie, że „wszystko już pomyślane” i wtórne, a z drugiej strony ta niegasnąca ludzka potrzeba dopisywania własnych, brakujących stron.

Metafora książki bez okładki, ale z zakładką pełną „drobnych datków z wczorajszego dnia” jest fantastyczna!  Bardzo mi się podoba! :) 

[Natuskaa]

A bo ja wiem czy wszystko już opisano. Jak to być może skoro krajobraz drogi się zmienia, dajmy na to teraz mamy dołożoną sztuczną inteligencję... żeby było trudniej, a może łatwiej... zależy jak umysł do tego podejdzie.

 

Pozdrawiam :)