Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

niedopowiedzenie i kawa

Poet Ka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Poet Ka

Poet Ka

Opublikowano
Opublikowano

niedopowiedzenie i kawa

 

bardzo udany liryk

jest w nim coś 

z Różewicza

 

jeszcze o kawie, 

papierosie, gazecie 

o tym zawsze będę 

chciała czytać,

 

nie palę, a pytania 

i tak zatrzymają się

niedopowiedziane

 

7
obywatel

obywatel

Opublikowano
Opublikowano

wiersz odnosi się do odwiecznego pytania o poezję, każdy widzi ją inaczej, ale wspólnym wykładnikiem jest napisanie tak by czytelnik sobie przemyślał temat, to najbardziej odpowiednia treść, lepsza niż gotowiec z odpowiedziami, czy prosta i jasna wskazówka - tak myślę... bo piękno jest w nas, nie w tym co widzimy

2
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@Poet Ka

 

 

Poe

 

udaje brak.

 

ale w istocie konstruujesz bardzo precyzyjnie jakby milczenie było tu tylko inną formą składni .

 

kawa i papieros nie są rekwizytami lecz mechanizmem opóźniania sensu a niedopowiedzenie pracuje jak filtr przez który przechodzi jedynie to co nie chce się ujawnić wprost.

 


broń Boże to nie jest minimalizm tylko redukcja jako strategia kontroli !!!

 

wciągasz w przestrzeń gdzie brak staje się ciężarem a pytania nie znikają lecz gęstnieją w zawieszeniu jakby język swiadomie odmowił domknięcia własnej funkcji

1
Poet Ka

Poet Ka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Migrena

 

dziękuję za pochylenie się nad moim wierszem...

 

i tak poważne podejście do jego treści 

 

w zamierzeniu miało być mniej dramatyzmu, a więcej filozofii

 

miał być lżejszy

 

ale to co piszesz, jest ciekawe

i wnikliwe!

 

 

bo są takie tematy,przecież 

zawsze są ...

 

tak - to jest drugie dno!

Edytowane przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Reperkusje

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • EwelinaWawrzyniak
      Zdrowienie

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie
    • Laura Alszer
      Fauna bez flory

      Przez Laura Alszer · Opublikowano

      trudno przechodzą litery między zębami rozsupłana pętelka z języka otwiera tamę   topią się receptory przepalają synapsy wir wciąga wszystkich gości    ciemnowłose pijaczki rozbijają szklanki na kocich łbach wątrobiarze liżą liżą liżą   won mentalny menel z cynicznym uśmiechem  wali pieścią w stół   wódka się rozlewa pękają życzoneczka
    • Poet Ka
      pod wiatr

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97 docierasz do sedna rzeczy... wyryję w sercu na ostatnie chwile  to mądre...
    • Poet Ka
      Na rampie

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Mitylene 🪻

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...