Ćwiczenia z ciszy

[P.Mgieł]

na placu po dawnym targu
został tylko kamień
który pamięta ciężar jabłek
i dłonie kobiet liczących drobne
urzędnik miasta powiedział
że przestrzeń odzyskała funkcję
dzieci jeżdżą tam teraz
na hulajnogach z aluminium
kamień milczy
jak milczą świadkowie
którzy przeżyli zbyt wiele
aby ufać językowi
wieczorem sprzątaczka z banku
karmi gołębie resztką bułki
ptaki schodzą się powoli
jak myśli do starego człowieka
i tylko wiatr
ten wieczny donosiciel historii
próbuje jeszcze odczytać
nazwiska starte podeszwą czasu
lecz może nie trzeba już pomników
ani spiżu odpornego na deszcz
wystarczy czasem
że ktoś poprawi przewrócone krzesło
zgasi światło w pustym pokoju
i wyjdzie cicho
nie domagając się pamięci.

[Alicja_Wysocka]

@P.Mgieł

Ten wiersz…
 nie krzyczy, on odchodzi cicho. I właśnie dlatego tak trafia.

Jest jak ten kamień 
pamięta, ale nie domaga się, żeby ktoś go dotykał.
Jest. I to wystarcza.

[Berenika97]

@P.Mgieł

 

Wiersz mówi o pamięci, która nie domaga się pomnika - i to czyni go wyjątkowym. Kamień, sprzątaczka, gołębie, przewrócone krzesło - budujesz całą filozofię pamiętania z rzeczy najmniejszych, najbardziej kruchych.  Koniec jest świetny - gest cichy, bezimienny, bez widowni jako prawdziwy akt pamięci. 

[P.Mgieł]

@Alicja_Wysocka Jak ślad, który nie znika nawet wtedy, kiedy przestajesz na niego patrzeć

@Berenika97 Bardzo pięknie to odczytałaś. Zależało mi właśnie na pamięci, która nie robi z siebie ceremonii.