I to już wiele

[beta_b]

Byłam zazdrosna o każdy oddech,

każde spojrzenie, gdy mnie nie chciałeś,

a które dostał ktokolwiek obcy,

w przejściu dla pieszych, co go mijałeś.

 

Tak jakby lata wspólnego życia

nie były drogą do życia prostego:

że zapamiętasz jak mam na imię,

co na śniadanie lubię dobrego.

 

Umarłeś tato, już nic nie będzie,

jak przez te lata ciągłych utarczek:

że Ty uciekasz a ja Cię gonię,

że się odganiasz za małym brzdącem.

 

Umarłeś tato, ostatnie chwile

dłonie trzymałam ciepłe i żywe.

Ciebie już nie ma, nie będziesz berkiem.

Ale ja jestem. I to już wiele.

 

 

Edytowane 7 minut temu przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

choć rytm trochę szwankuje

jednak wiersz ujmuje

 

nie będziesz berkiem bo ja dorosłam

do moich marzeń uczuć i dzieci

w berka dziś z dziećmi świetnie się bawię

ty patrzysz z góry i też się cieszysz

 

zapewne nieraz jeszcze się przyśnisz

sprawisz szczęśliwy ziemskich splot zdarzeń

czasem zatrzymasz ten po nic wyścig

bo wiesz że kiedyś będziemy razem

 

pozdrawiam

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - trzeba żyć dalej - smutny wiersz  - 

                                                                           Pzdr.zadumą.

[Marek.zak1]

Poruszające. Tatę z córkę łączy specyficzna więź i on naprawdę musi się postarać, żeby to zepsuć. Mimo goryczy i żalów za to, co było, czy tego, czego nie było, to Ty trzymałaś jego za rękę, jak odchodził. Pozdrawiam. M. 

[Alicja_Wysocka]

@beta_b Becia - przytulam Ciebie. 

[Berenika97]

@beta_b

 

To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi.

I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.