Katedra dymu

[P.Mgieł]

Noc sączyła atrament w gardziel starych ulic,

a księżyc — jak rozpustnik w srebrzystych mankietach —

dotykał mokrych dachów z leniwą pogardą,

gdy szedłem sam, odziany w zapach dawnych grzechów.

Miasto oddychało zgniłym winem portowym,

sutereny mruczały pacierze pijaków,

a prostytutki, blade niby święte z ołtarzy,

nosiły w oczach błękit cmentarnych robaków.

W zaułku spał kot czarny jak spalone sumienie.

Nad nim wiatr rozwieszał kir z fabrycznego dymu.

I wtedy ujrzałem twarz — piękną aż do bólu —

w oknie pełnym świec, luster i zwiędłego jaśminu.

Byłaś tam.

Jak cesarzowa zarazy.

Twe dłonie pachniały chłodem marmurowych kaplic,

a szyja miała blask topora przed egzekucją.

Mówiłaś cicho, lecz każde słowo spadało

na moje serce ciężkie jak złota trucizna.

Piłem cię wzrokiem.

Jak piją umarli deszcz.

I nagle całe miasto zakwitło rozkładem:

rynsztoki stały się organami katedr,

szczury — chórem aniołów o skrzydłach z popiołu,

a noc rozwarła nad nami purpurowe wnętrzności.

Caowałem twoje usta gorzkie od tytoniu

i czułem pod językiem smak końca stulecia.

W oddali biły dzwony, jakby sam Bóg pijany

zataczał się po niebie w kałużach wszechświata.

Lecz świt jest zawsze rzeźnikiem.

Rozpruł brzuch ciemności.

Uciekłaś bez imienia.

Został jedynie zapach perfum i wilgoci,

oraz mój cień — przybity do bruku jak wyrok —

który do dziś modli się do twojej nieobecności.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@P.Mgieł Ciekawe porównanie czarnego kota do spalonego sumienia. Pozdr.

[P.Mgieł]

@Wiechu J. K. To porównanie działa, bo łączy dwa różne rodzaje „ciemności” — dosłowną i psychiczną.

[Berenika97]

@P.Mgieł

 

Ta metaforyka jest bezwstydnie dekadencka w najlepszym sensie i z domieszką noir. "Rynsztoki jako organy katedr" - to jeden z tych zaskakujących obrazów.