Tylko

[Wochen]

tylko brak słów

otwiera przestrzeń

w której swobodnie

dryfuję

nikt nie mówi co jest

teraz

 

 

nie muszę wiosłować

odpływ

potem przypływ

w ciszy rytm jest głośniejszy

próbuje oderwać się

od Ziemi księżyc tylko

 

 

[Berenika97]

@Wochen

 

Bardzo podoba mi się  obraz dryfowania  jako świadomego oddania się czemuś większemu.

„Nie muszę wiosłować" brzmi jak ulga.

Jest w tym wierszu rodzaj zgody na rytm, który istnieje niezależnie od nas - odpływ i przypływ - i piękne spostrzeżenie, że w ciszy ten rytm słychać głośniej niż cokolwiek innego.

Koniec jest zaskakujący - księżyc, który „próbuje oderwać się od Ziemi" - to odwrócenie tego, czego byśmy się spodziewali. Zwykle to człowiek chce się oderwać, wznieść, uciec.

 

I to słowo „tylko" na końcu, echo tytułu, zawieszone bez dopowiedzenia. To bardzo intrygujący wiersz.

[Wochen]

@Berenika97 dziękuję