Spacer po brzegu świata

[Andrzej_Wojnowski]

Chodziłem z Tobą po brzegu świata,
piasek pamiętał nasze imiona,
wiatr cicho plątał we włosach lato,
jak obietnicę, co się dokona.

 

Morze mówiło do nas półgłosem:
„wszystko możliwe - wszystko jest wasze”,
a ślady, które znikną o świcie,
zostaną głębiej - są ponad czasem.

 

Lecz przyszły chwile o ciężkich dłoniach,
co uczą ciszy, uczą rozstania,
a nam zabrakło dwóch słów najprostszych,
tych, których wcześniej było w nadmiarze.

 

Dzisiaj tam wracam - lecz brzeg jest pusty,
niosę w kieszeni okruchy wspomnień,
kiedyś to jedno Twoje spojrzenie
sprawiało, że świat był tylko do mnie.

 

A morze milczy - w jego oddechu
dalej istniejesz, nie chcesz przeminąć,
jakbyśmy szli tam nadal we dwoje,
tylko już ciszej i inną drogą.

 

[Jacek_Suchowicz]

ładne

 

najpiękniejsze są miłości niespełnione

przekreślone przypadkową sytuacją

bo uciekły słowa znane powtarzane

abyś wzdychał jak z podrzędnej sztuki aktor

:)))

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Chodziłem z Tobą po brzegu świata,
piasek pamiętał nasze imiona, - piękne to - wiersz delikatny 

pachnie miłością a tak lubię - 

                                                                    Pzdr. 

[Andrzej_Wojnowski]

@Jacek_Suchowicz

Nie ma miłości niespełnionych,
są tylko takie - niedopisane,
co gdzieś po drodze zgubiły finał
teraz czekają, by wrócić rano

 

Bo słowa nigdy nie umierają,
one się tylko chowają w ciszy,
czasem wystarczy jedno spojrzenie,
by znów zaczęły mówić i słyszeć

 

A  wiek? to tylko liczba , to PESEL ,
nie wyrok - ani zamknięta gra,
bo jeśli w sercu prawdziwy granat,
to jeszcze nieraz wybuchnie - i da

 

Da nam powody, by iść od nowa,
choć ścieżki dawno zarosły trawą,
bo to, co kiedyś było prawdziwe,
nie znika nigdy – czeka, da radę.

[Sekrett]

@Andrzej_Wojnowski Śliczny wiersz. 
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo się z tym utożsamiam. U nas był park z łabędziami, kaczkami, mandarynkami, gołębiami. Obserwowaliśmy przez lata te dwa łabędzie. A potem dzieci tych łabędzi. 
 

[Andrzej_Wojnowski]

@Sekrett

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Sekrett     

 Łabędzie, kaczki, mandarynki i dzieci tych łabędzi to właściwie gotowy osobny wiersz o czasie, który płynie cicho, ale zostawia ślad.

 

Dzięki. 

Pozdrawiam

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

możesz je nazwać niedopisane

ale naprawdę są niespełnione

ich dalsze dzieje są nam nieznane

zda się pozorny przyszedł ich koniec

 

lecz przyszła pora z Tobą się zgodzić

odnośnie twego tu komentarza

bo w sercach żyją i z nami chodzą

oj jakże często to im się zdarza

 

bywa po latach gdzieś się spotkają

ona jest z mężem a on wśród dzieci

spojrzą na siebie w serca ścisnęło

lecz każde w swoją stronę poleci

 

 

pozdrawiam

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Wiersz jest napisany z prawdziwym uczuciem.

Urzekający moment - "kiedyś to jedno Twoje spojrzenie sprawiało, że świat był tylko do mnie."

Tu jest coś osobistego i niepowtarzalnego.

Piękny tekst. :)

[Andrzej_Wojnowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem czy mi uwierzysz, ale sprawdziłem czy to napisałem.  

Faktycznie napisałem - chyba się starzeję i robię się sentymentalny.

Dzięki.

Chyba coś mi uzmysłowiłaś.

pozdr.

 

 

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Oczywiście, że uwierzę:)  Ja często też nie poznaję własnych słów. :)  A starzejemy się wszyscy. :) 

[lena2_]

Cudny wiersz:):) sentymentalne wspomnienia:):)