Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ponad niebiosami w okularach chmury
ludzką ziemię czytają spokojnym wiatrem
zaciekawione ubrane w białą suknię
wzruszone czasem skropią deszczu śpiewem

ludzką ziemię czytają spokojnym wiatrem
tam losy tak kruche jak płatek róży
wzruszone czasem skropią deszczu śpiewem
człowiek za nadzieją w niebo patrzy

tam losy tak kruche jak płatek róży
wzdychają wzruszone chmury milczące
człowiek za nadzieją w niebo patrzy
wysyłając w powietrze świeże emocje

wzdychają wzruszone chmury milczące
widząc wszystko jak na puszystej dłoni
wysyłając w powietrze świeże emocje
płynące między dwoma światami powoli

widząc wszystko jak na puszystej dłoni
zaciekawione ubrane w białą suknię
płynące między dwoma światami powoli
ponad niebiosami w okularach chmury

Opublikowano

@Toyer

 

Chmury w okularach czytające ludzką ziemię - ten obraz zostaje. Jakby niebo było uważnym czytelnikiem naszych losów, wzruszonym ale spokojnym. Coś bardzo kojącego jest w tym wierszu.

„Losy tak kruche jak płatek róży - to zdanie mogłoby być osobnym wierszem.

A tu wraca dwukrotnie i za każdym razem brzmi inaczej. To właśnie magia pantum. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...