Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

List do przyjaciela

Sekrett
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sekrett

Sekrett

Opublikowano
Opublikowano

Gdy medytowałam pod kwitnącym drzewem morwy,

naszła mnie myśl, 

że jestem wieczną zmianą pozbawioną formy. 

 

Ja chciałam więcej, więc szkicując swój autoportret, 

pragnęłam zostać

reinkarnacją cesarskiego Słońca ubraną w gorset.   


Stać się lotosem filozofii i kwieciem nauki

albo chociaż słonecznikiem 

z obrazu Van Gogha – żebym była zawsze młoda.

 

Gdy noc gwiaździsta rozpostarła srebrne łuki, 

pojawiły się znaki na niebie, 

że bliżej mi do pszenicy dziobanej przez kruki.  

 

Ambicja to palący stygmat wiary w samego siebie,

jestem tylko marzeniem 

uchwyconym przez szumiącego łapacza snów. 

 

Aż pewnego razu, gdy znów śniłam mój sen

w kwitnącym sadzie, 

wśród martwej natury spotkałam upiora. 

 

Ten zaprosił mnie na bilard do nocnej kawiarni 

choć późna była pora, 

powiedział, że mnie rozumie – że to jest pokora.

 

– Człowiek musi marzyć, by mieć siłę, by pracować, 

trzeba pracować, 

by być godnym swoich snów; lubisz to robić, więc rób!

 

Gdy wróciłam, czekał na mnie pokój pełen nowych słów

czekała też wanna,

lecz w fotelu siadłam, bo w głowie dalej dudnił bas. 

 

Marzyłam sobie o czerwonej winnicy  – tam fontanna,  

obok damy głaz, 

odwiedź mnie tam, przyjacielu, gdy przyjdzie na to czas.

4

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Lenore Grey
      Cyrkiel i eklerki. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka tak  :)   Moje opowiadania mają to do siebie, że szybko się kończą. Myślę, że to głównie przez nieufność do zakończeń z puentą i duszę miniaturzysty :^⁠)   Dziękuję za czytanie!  
    • jan_komułzykant
      pożądanie

      Przez jan_komułzykant · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. Witam na starociach i dziękuję za odwiedziny :)
    • Alicja_Wysocka
      Cyrkiel i eklerki. Opowiadanie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Lenore Grey To koniec? 
    • Lenore Grey
      Cyrkiel i eklerki. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu.    Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.                                               * * *        — Wyrósł jak na drożdżach.      — Imponujące.     — Kiedy tak wyrósł?    — Musiało to być przedwczoraj?     Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie.    — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów.    — Nie może być!    — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...?    — Architektem.    — Ach.    — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom.    Wnętrze domu również było odmienione.  Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica.    Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech.    — A kiedy to mamusia się tak urządziła?    Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem.    — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę.    — Zatrudnia mamusia służbę...?    Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz.    Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki.     Poczęstowałem go eklerkiem.    — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko.    Zacytowałem matkę słowo w słowo.   — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku.                
    • Ernest Guzik
      świerszcze

      Przez Ernest Guzik · Opublikowano

      @aff dziękuję! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...