Zatańcz ze mną tak jakby świat miał zniknąć

[Andrzej_Wojnowski]

Biorę za rękę
ściskam ją czule
czuję to ciepło
i przeznaczenie

Niedokończony
przerwany taniec
dzisiaj spróbujmy
dokończyć wreszcie

Śmiejesz się  się cicho
nie mylę kroku
to dobrze wróży
że dziś nam wyjdzie

Tylko my dwoje
a noc wokoło
jakby w rytm walca
ścieli wspomnienia.

Miłość prawdziwa
nie ginie nigdy
cichnie jak ogień
co popiół przykrył

Więc tańczmy wolno
znów ją obudźmy

bo na uczucie
nigdy za późno

 

[Alicja_Wysocka]

@Andrzej_Wojnowski

 

Ten wiersz nie mówi: „to na pewno miłość prawdziwa”.
On mówi: „spróbujmy jeszcze raz”.  Jakby moment zawieszenia:

między przeszłością a przyszłością między wspomnieniem a możliwością, między tym, co było, a tym, co może się odrodzić

Czas dopiero odpowie: czy to był tylko sentyment, czy rzeczywiście coś, co potrafi znów zapłonąć.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - bo na uczucie
nigdy za późno - czysta prawda - podoba mi się ten wiersz - 

                                                                                                         Pzdr.

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Wiersz mówi pięknie o miłości. Ten niedokończony taniec z pierwszej strofy to świetny punkt wyjścia - nie tłumaczy się czemu był przerwany, po prostu proponuje - dokończmy.

Jest w tym coś bardzo subtelnego, jakby podmiot liryczny przeszedł już przez wszystkie etapy żalu i wyszedł z nich z wyciągniętą ręką zamiast z pretensjami.

Miłość nie zgasła, tylko czeka pod powierzchnią, i wystarczy ruch - dosłownie, krok w tańcu - żeby ją obudzić.

To bardzo zmysłowe i jednocześnie bardzo czułe.

[Andrzej_Wojnowski]

@Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                             

Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie.

Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa.

Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca.

Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę.

Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować.

Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość. 

 

Pozdr.