List do niezwykłej kobiety

[Andrzej_Wojnowski]

Gdybym ja nie był poetą,
a Pani niezwykłą kobietą,
to wszystko byłoby proste,
bez niepotrzebnych już kosztów.

 

Wtedy już nie musiałbym
brać czule Pani za rękę
i w pierwszym pubie przy Długiej
układać bajek naprędce.

 

Jaka to Pani jest piękna,
jak bardzo inteligentna,
jak w oczach lśni północ morza,
a usta płoną jak zorza.

 

Gdy Pani idzie po plaży,
piasek w Sopocie już marzy,
że gdy się Pani na nim położy,
to dozna niezwykłej rozkoszy.

 

I tak bym gadał do rana,
bez planu i bez działania,
aż Pani popuka się w czoło
i w końcu kelnera zawoła.

 

A gdybym był typem klasycznym,
nie odchylonym-lirycznym
to bym powiedział: „chodź, Pani”,
i razem budzimy się rano.

 

Niestety, życie mam przykre,
kocham wciąż te niezwykłe,
pachnące morzem i deszczem -
lecz jak z nimi rozmawiać?

 Nie wiem.

 

Więc jeśli Pani pozwoli,
to jeszcze trochę pobłądzę
po Gdańsku, po własnym losie -
do Pani... chyba nie zdążę.

 

[Charismafilos]

@Andrzej_Wojnowski świetny wiersz! Mam mnóstwo takich przemyśleń jeżdżąc tramwajami na drugim końcu Wisły :)

Jaka to dobrze znam! Genialne, ubrałeś moje myśli w swoje słowa :)

[Marek.zak1]

Skomplikowana osobowość i artystyczna dusza sprawiają, że proste sprawy staja się mniej proste. Jak do tego kobieta jest niezwykła może dojść do jeszcze większego zapętlenia. Pozdrawiam, a wiersz podoba mi się. 

[hania kluseczka]

śliczny:P 

 

czasami wystarczy powiedzieć "chodź" i pokaż mi, twoją cipkę ;) , zamiast zostać reżyserem i jedynym aktorem, jakiegoś marnego przedstawienia:) 

[Alicja_Wysocka]

@Andrzej_Wojnowski
 

Ach, jaki to list - jak rozmowa na brzegu nocy,
gdzie słowa udają morze, a morze udaje słowa.

Nie szkoda być zwyczajną, gdy ktoś tak pięknie umie
z tej „niezwykłości” zrobić światło zapalone w pubie.

Czytam i uśmiech mi siada na krawędzi myśli -
bo bajer tu tańczy lekko, jak Sopot w deszczu i soli.

 

Pozdrawiam,  Andrzeju
niech Pani z wiersza wie, że i milczenie bywa odpowiedzią.

[andrew]

@Andrzej_Wojnowski

...

gdyby wdziękiem 

nie czarowała 

nie była 

taka doskonała 

 

nieśmiałość moją 

ja bym skruszył 

wyczyścił buty 

do niej ruszył 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Andrzej_Wojnowski]

@Charismafilos

 

Dziękuję.
Widzę, że tramwaje po drugiej stronie Wisły też potrafią uruchomić człowiekowi całą poetycką komunikację wewnętrzną.
Miło mi, że moje słowa znalazły u Ciebie własne echo.

 

@Marek.zak1

 

Bardzo trafnie to ująłeś.
Czasem naprawdę nie kobieta komplikuje sprawę, tylko nasza własna wyobraźnia, która prostą drogę zamienia w labirynt.
Dziękuję za uważne czytanie i pozdrawiam serdecznie.

 

@hania kluseczka

 

Każdy ma własną metodę skracania dystansu.
Ja jednak, z natury i z lekkiego uszkodzenia poetyckiego, wolę czasem pobłądzić w słowach niż dojść do celu zbyt

To prawda — czasem jedno słowo wystarczy.
Ale bywają też tacy, którzy zanim powiedzą „chodź”, muszą jeszcze przejść kawałek przez Gdańsk, morze i własną głowę.
Ja najwyraźniej należę do tej mniej praktycznej grupy.

Dziękuję i pozdrawiam

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

Dziękuję.

Bardzo dziękuję za ten komentarz.
Właściwie odpowiedziałaś na wiersz miniwierszem, i to takim, którego sam chciałbym być autorem.
Szczególnie zostaje mi w głowie to, że „milczenie bywa odpowiedzią” — piękne i prawdziwe.

 

Pozdrawiam

@andrew

Dziękuję serdecznie.
Widzę, że u Ciebie nieśmiałość idzie jednak w parze z elegancją — wyczyszczone buty to w poezji też ważny argument.
Miło mi, że wiersz sprowokował do własnej dopowiedzi.

Edytowane 13 godzin temu przez Andrzej_Wojnowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału.

Świetny wiersz!

 

Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”,

bo woli swe wiersze niż morze,

niech Pan pamięta - niestety -

że rym nie zastąpi kobiety.

 

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97          

Bardzo dziękuję za tak uważne czytanie.
Cieszy mnie, że zauważyłaś - „nie wiem”.

Rzeczywiście miało ono być nie tylko zawahaniem, ale małą katastrofą wewnętrzną — taką kropką postawioną po dłuższym błądzeniu niż po jednym zdaniu.

A co do pointy :
To prawda: rym nie zastąpi kobiety, choć bywa, że dla człowieka nieśmiałego jest ostatnią deską ratunku, zanim odważy się w ogóle do niej podejść.

I może właśnie stąd bierze się cała bieda poety:
Zamiast od razu iść nad morze z kobietą, siedzi i próbuje to wszystko jeszcze zrymować.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Mój wierszyk jest dla rozweselenia - co myśli nieśmiała kobieta. :)))

 

Więc porzuć teraz wiersze, tę „biedę poety”,

bo fala nie czeka na mądre sonety –

i póki nad Gdańskiem świt jeszcze nie płonie,

zamiast za pióro... chwyć Pan mnie za dłonie.

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

Dziękuję za tę uroczą odpowiedź.
Kiedyś byłem z tych, co zanim dotknęli dłoni, musieli jeszcze wszystko opisać, nazwać i zrymować.
Dziś już wiem, że najlepsze wiersze rodzą się nie przed spotkaniem, lecz po nim — kiedy człowiek naprawdę w kimś utonie.

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Może właśnie o to chodzi w życiu - żeby najpierw "utonąć", a dopiero potem odzyskać oddech na tyle, by móc o tym opowiedzieć. :) 

Ale w tej materii nie mam dużego doświadczenia. Ja po prostu "tonęłam" i  nie szukałam  ratunku. :) 

Pozdrawiam. :)

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

Bardzo możliwe, że właśnie tak to działa.
Najpierw człowiek tonie bez opamiętania, a dopiero później — jeśli dopisze mu szczęście — odzyskuje oddech i próbuje z tego ułożyć jakieś zdanie, wers albo sens.

Być może właśnie dlatego niektóre uczucia są prawdziwsze od rozsądku — bo nie proszą o koło ratunkowe, tylko od razu ciągną na głęboką wodę.

I to jest piękne. 

Pozdrawiam.