Mrucząca kuracja

[jjzielezinski]

„Mrucząca kuracja”
 

Jak tu pisać wiersze? Szczerze...
Kiedy taki chory leżę?
 

Wczoraj bez nakrycia głowy,
Dzisiaj chory i „gotowy”.
 

Wiosna to baba fałszywa,
A ja biedny dogorywam!
 

Szczęściem mam ja witaminę,
Czyli moją ex dziewczynę.
 

Znaczy, Żona asystuje
i mną dzielnie się zajmuje.
 

Zaś gdzie boli: głowa, kości,
Lekarz Kotu się umościł
 

Grzeje i nad uchem mruczy,
Aby mi mój rozum wrócił.
 

Po kociemu mi tłumaczy,
Żebym na swój ubiór baczył.
 

Że choć nie tak głupi jestem,
To na dworzu zima jeszcze...
 

Szepcze, tłumaczy z mozołem,
Aż na koniec ja zasnąłem.
 

„A sen dobry jest na wszystko...” –
Dalej mruczy mi kocisko
 

Pociesza przyjaciel zwinny:
„Jutro wstaniesz zdrowy, silny!”
 

„Za to, że ulżyłem w męce,
Jutro napisz wiersz w podzięce.”
 

Tak więc siadłem, napisałem,
A lekarza wygłaskałem.

Edytowane 1 godzinę temu przez jjzielezinski
poprawione błędy interpunkcyjne (wyświetl historię edycji)