Gdzie rdzewieją miecze: 66. Batis

[Łukasz Jurczyk]

66. Batis

(narrator: hypaspista)

 

1.

Miasto martwe —
a w nas coś
dalej umiera.

 

2.

Kiedy go przywiedli,
stał, jakby miał koronę –
nie kajdany.

 

3.

Nie prosił o nic.
Tylko jego oczy mówiły:
„Nie dotkniecie mojej duszy”.

 

4.

Śmiech Aleksandra
rozbijał się o milczenie,
które drażniło.

 

5.

Śmierć nie zna dumy.
Śmierć zna tylko swój ciężar.
Wlecze i gniecie.

 

6.

Wbiliśmy mu sznur
w pięty – ciągnęliśmy go
przez całą Gazę.

 

7.

W piachu został ślad.
Nie imię, nie chwała –
tylko krzyk.

 

8.

Niech inni płaczą.
My płakaliśmy długo,
zanim upadł.

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Najbardziej brutalna i okrutna  historia zostawia ślady nie w kronikach ale w "piachu" i w sumieniach tych, którzy musieli w tym uczestniczyć.  Pozdrawiam i będę czekać na następny fragment - niezwykły poemat!

 

Król chciał usłyszeć skargę,

by poczuć się bogiem.

Dostał tylko chrzęst piachu.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To niezwykle mroczny wiersz dotyczący upadku Gazy i męczeństwa jej obrońcy, Batisa.

Narrator przedstawia Batisa jako "króla ducha" , który wprawdzie jest jeńcem, ale zachował godność. A zwycięski Aleksander jest ukazany w negatywnym świetle - jest przegranym w tym psychologicznym starciu.

Najciekawsze jest to, że przemoc niszczy obie strony, żołnierze są narzędziami okrucieństwa i to zabija w nich człowieczeństwo. „My płakaliśmy długo, zanim upadł” - to niezwykle przejmujący wers.

Ta część to również pewne oskarżenie kierowane do historii, która często zapomina o cierpieniu jednostki na rzecz „wielkich czynów”.

Ten fragment to ukazuje moralną klęskę zwycięzcy - prawdziwa siła nie tkwi w armii, ale w odmowie bycia upodlonym.

Świetny, filozoficzny i psychologiczny fragment!  

 

Nie spuścił wzroku,

choć niebo nad nim pękło.

Byliśmy mniejsi od jego cienia.

 

Dłonie mamy twarde od włóczni,

lecz ten sznur był cięższy

niż tarcza w samym środku bitwy.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Sama scena wygląda na zainsenizowaną przez Aleksandra ponurą parodię historii z Illiady dotyczącej potraktowania przez Achillesa zwłok pokonanego Hektora. 

 

Hektor miał pieśni.
Ten miał drogę za murami —
i kurz zamiast chóru.

 

Pozdrawiam

 

 

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Batis, ale także załoga i mieszkańcy Gazy, wykazali wielki hart ducha stojac twarzą ze śmiercią (abstrahując od oceny decyzji o stawieniu oporu armii macedońskiej).

 

Cytując Flawiusza Arriana: "Mieszkańcy Gazy, chociaż miasto było już zajęte, mimo to w zwartych oddziałach stawiali opór. Wszyscy padli na swym posterunku". 

 

Zwycięstwo przyszło.
Usiadło obok mnie —
i nic nie powiedziało.

 

Pozdrawiam

 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Nie wiedziałam, że Aleksander mógł się do tego posunąć.

Ale zastanowiły mnie te pięty. 

 

Wlekliśmy go bez pośpiechu,

pisząc na drodze historię,

której nikt nie odważy się przeczytać.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

To z Kurcjusza Rufusa "I gniew jego przeszedł w okrucieństwo. Kazał przewiercić pięty Batisa, przewlec przez nie rzemienie i przywiązać go do rydwanu. Tak ciągnięto go żywego wokół murów miasta, a Aleksander chełpił się, że naśladuje Achillesa, od którego sam się wywodził, a który w podobny sposób ukarał swojego wroga”.

 

Mówili: Achilles —
a tu lina, kurz i cisza.
Bogów brakowało.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Niesamowite okrucieństwo i pycha!

 Dziękuję za tę dawkę wiedzy, lubię wiedzieć więcej. Pozdrawiam. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Hybris mu nie brakowało :) I okrucieństwa też.

 

Pozdrawiam