Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czuję w sobie bliskość
co przedziera się między palcami
w połowie nieświadomych myśli
nawet przerwana wczoraj siatkówka
nie potrafi powiedzieć czym jest lęk

Kiedy gubię oddech mówię, że jestem
oddzielam skórę od kości i niczym zaklęta
trwam w popołudniowym krzyku

Myślałam, że umiem nie istnieć
ale gładką ręką pokazałeś dotyk
stałam się ułamkiem
choć chciałam być funkcją
skomplikowanym równaniem nie jestem
a mimo tego siadasz jak dawniej
i próbujesz rozwiązać mnie na nowo

Opublikowano

Niektórzy powiedzieli, że to standardowy tekst...( smile.gif ). Ja jednak sięgam dalej, przenoszę się w to co napisane. Nie patrzę tylko na literki, na układ wersów. Podoba mi się bardzo Twoja szczerość i jej przekład na słowa. Jest rzeczywiście kilka chwil w tym wierszu, które powodują niepotrzebne zagmatwanie, a zwroty juz kiedyś użyte (chodzi mi o ułamek...), sprawiają wrażenie plagiatu.

Adam smile.gif

Opublikowano

pracuj nad formą, bo treść jest dobra, ale nie staraj sie przegadać i znajdź jakiś rytm dla tego wiersza... bo przesłanie dociera.... po jakimś czasie... wizisz, zamknąć w słowach emocje nie jest łatwo... a jesli chcesz to zrobić w wierszu, jest tym trudniej, ze musisz pilnować kilku rzeczy na raz.... jak na początek całkiem ok, tylko popracuj nad nim jeszcze, bo ma sporo błędów.... zgrzytów.... jak znam życie, zaraz zapytasz mnie jakich, więc uprzedzę twoje pytanie:
NP.
"stałam się ułamkiem
choć chciałam być funkcją"

"rozwiązać mnie na nowo"

funkcji, a ułamków tym bardziej sie nie rozwiązuje...
no i rytm... gdzie tu rytm?!?!?!?!

Opublikowano

Kto powiedział, że to standardowy tekst Adamie? I dlaczego plagiat? Nie zauważąm go, poza tym jedo słowo wyrwane z kontekstu nie jest plagiatem, a co powieszo korzystaniu z mitologii i innych motywów.

Agnieszko nie wszędzie musi być zachowany rytm. Zadania z ułamkami jak najbardziej się rozwiązuje, tak samo funkcje, poza tym to jest przenośnia a nie logika.

Opublikowano

Nie tekst a temat , dlatego nie skojarzyłam. Swoją drogą Tomek naprawdę się zna na rzeczy , stawia tylko innym i sobie wysoką poprzeczkę. Wiesz doszkala mnie wysyłając różne linki stron itd. Co do plagiatu nie zgadzam się, nie ściągnęlam tego od nikogo, poza tym jeśli wiesz co to plagiat to orientujesz sie, że plagiat zwrotu nie istnieje. Pozdrawiam.

Opublikowano

no cóż mi się nie podoba taka przenośnia. a zwroty : "rozwiązwać zadania z ułamkami" a "rozwiązywać ułamki", to dwie rózne rzeczy, oczywiście, że zadania się rozwiązuje, no chyba że jest sie mna i na kartkówkach z algebry rozrysowuje sie rozmaite spirale:)
a co do rytmu... wiersz bez rytmu to nie wiersz, białe wiersze nie mają rymów i jest ok, ale rytm jest konieczny, inaczej to proza, nie poezja

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...