Gesty

[Berenika97]

@Wiechu J. K.

 

Gesty - przerabiam na słowa, opiuję je!  W sposób subiektywny, aby pamiętać tylko te najfajniejsze. :))) 

@Christine

 

Bardzo dziękuję!  Rzeczywiście można to przełożyć na relację. Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Myszolak]

@Berenika97 Dla mnie to wiersz o relacji…doskonale rozumiem 

 

Gesty płoną od znaczeń, 

w słowach magia się kruszy…

lecz niewypowiedziana miłość, 

zostawia lata suszy. 

 

Oczy powiedziały wszystko,

usta zawzięcie milczały, 

ze spojrzenia wyczytałam przyszłość,

której słowa nie doczekały…

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

Piękny wiersz!  I tak może być - różnie układają się relacje między ludźmi. 

 

W ciszy, co między nami zastygła,

tkamy mosty z niedomówień,

choć żadna litera nie dobiła

do brzegu wspólnych pragnień.

Pustynia, którą zostawił brak słowa,

ma w sobie ciężar kamienia,

lecz w oczach wciąż tętni ta rozmowa,

która nie szuka imienia.

Przyszłość, co w jednym błysku zaklęta,

nie musi wierszy doczekać,

bo serce najlepiej zapamięta to,

przed czym chciało uciekać.

 

@Rafael Marius @Radosław  @[email protected]  @Łukasz Wiesław Jasiński

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie Panów pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Clavisa  

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Myszolak]

@Berenika97 Dziękuję! Zawsze zostawiasz trochę pozytywnej energii :)  Musiałam pociągnąć dalej :) próbowałam bardziej pozytywnie, ale wyszło… jak wyszło 

 

Serce przekłułam szpilką…

wyciekły wszystkie uczucia,

widziałam przez chwilę światło 

przez dziurkę wielkości klucza.

 

I kiedyś, gdy cię spotkałam, ten jeden raz

chrząknęła w kłódce prawdziwa rozmowa 

zazębiło się słowo, naostrzył język…

ale w sercu już tylko żałoba. 

 

Siebie zbudziłeś spóźnionym tchnieniem, 

mnie obudziłeś myślami…

lecz ja po ucieczce się zatrzymałam -

ty uciekałeś dalej. 

 

Gdy byłam gotowa – odszedłeś,

i ja tobie nie wybaczę…

bo teraz, choć do drzwi pasujesz… 

to już nie nasze mieszkanie. 

 

 

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję!  Świetny wiersz! 

 

Rozumiem twe słowa i brak wybaczenia,

zamknęłaś ten rozdział, zatarłaś już znamię.

Została mi w dłoniach garstka milczenia…

Pasuję do drzwi. Lecz to nie me mieszkanie.  :)