Mateusz na górze

[Proszalny]

 

gdy budzę ze snu

to samo zdziwienie

jestem człowiekiem z innej planety

czasami tego zapominam

 

poruszam ciałem 

nabiera pędu

w obcym kadłubie operator

zatruwa ciało 

zadręcza umysł

myślą że jestem tu na stałe

 

w ogrodzie budda 

siedzi pod krzakiem

pusta  butelka wina

wina i kara 

przebudzenie

 

igły pod szatą 

 

nie moja wina

niosę zbyt dużo 

wystarczą lilie rosnące w polu

 

żeby być blisko

człowieka

 

[Poet Ka]

@Proszalny gdy brak lilii rosnących w polu, cierpi na tym bliska relacja człowieka z człowiekiem. Pejzaż zewnętrzny zazwyczaj formuje wnętrze. Nie zawsze, ale...

[Proszalny]

@Poet Ka

 

"Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich". 

 

Kazanie na górze wg ewangelii św Mateusza.

[Poet Ka]

@Proszalny od razu pomyślałam o tym cytacie...

@Proszalny niczego nam nie potrzeba do życia, prócz piękna i natury oraz wiary w miłość niebiańską.

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Tak, cytat jest oczywisty. Wybacz, ale przez chwilę Cię nie zrozumiałem. Myślałem, że mówisz o liliach.

Rzeczywiście, kiedy nie rosną w nas lilie, kontakt jest utrudniony. Tylko ten, kto kocha siebie, potrafi kochać innych. Gdy kwiat wypełnia "pustą butelkę", w ogrodzie pojawia się przestrzeń dla ludzi. Bez drugiego człowieka jesteśmy jak uczeń bez mistrza.

 

Wiara w niebiańską miłość czyni nas ludźmi. Odnajdujemy w sobie pierwiastek Boga – ugryzłem się w język, bo chciałem napisać po prostu "Boga", ale to byłoby bałwochwalcze. Dodałem "pierwiastek", drobinę światła. 

 

Pozdrawiam serdecznie. 

 

@Poet Ka

 

Jeszcze coś mi wpadło do głowy: Bóg jest miłością, jest także tajemnicą, którą odkrywamy każdego dnia na nowo. Nawet nienawiść jest formą zranionej miłości.

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Proszalny (wyświetl historię edycji)