Lustro weneckie

[ZrodzonaZBlasku]

Przed lustrem staję każdego poranka,

me oczy skupione na oczach im obcych

Tak bystrych, niebieskich, nieziemsko lśniących

Wzdycham do odbicia jako do kochanka

 

Na drewnianą podłogę zrzucam nocną suknię

z jedwabiu, czy poliestru- ach, wszystko mi jedno!

Po moim nagim ciele dreszcze biegną,

czekając, aż materiał o parkiet huknie

 

Tak patrzę z każdej strony na własne krągłości:

Moje piersi, talię, biodra i uda

Samozachwyt do szpiku mnie przesiąka- i duma!

Okrywanie się płótnem odbiera mi godności

 

Zerkam wyżej na twarz mą promienną:

Zgrabny nos, pełne usta koloru róży

Kto spojrzy, ten mój jest i się w nich durzy,

urzeczony urodą tak niecodzienną

 

Dłoń wystawiam ku górze, chcąc chwycić własne loki

Długie są i złote jak na polu zboża kłosy,

jedynie brak na nich kropelek porannej rosy

Przynętą by być mogły dla podniebnej sroki

 

Jednak z każdą kolejną chwilą w lustro patrzenia,

zaczynam dostrzegać coś, co graniczy z grzechem

Prawdziwe me oblicze odbija się echem,

budząc śpiesznie ostry głos mojego sumienia

 

Tak tracę swój blask, swe niebiańskie piękno

Tę talię, usta, oczy i włosy

Każde spojrzenie zadaje sercu śmiertelne ciosy

Pod ciężarem mojej prostoty lustro pękło

 

Spadłam na sam dół będąc na szczycie

i choć pragnę walczyć z nagłą ów banalnością, 

chełpiąc się swoją uprzednią wyższością,

to w duszy po cichu przyznaję skrycie:

 

Nie, to nie było moje odbicie.

[Berenika97]

@ZrodzonaZBlasku

 

Wiersz zbudowany jak pułapka - czytasz i myślisz, że wiesz, dokąd zmierza. A potem ostatnia strofa i wszystko nabiera zupełnie innego sensu. Świetnie skonstruowane. Podoba mi się. :)

[andrew]

@ZrodzonaZBlasku

...

twoje one było

złudzenie cię zmyliło

 

jesteśmy przecież

cudem Bożym

tak nas stworzył 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[ZrodzonaZBlasku]

@andrew Zwięzłe i piękne.

Dziękuję i także pozdrawiam