"Pośmiertne wyznanie"

[ZrodzonaZBlasku]

Dla mnie jesteś słońcem,

bez którego dzień byłby nocą

Kroplą zimnej wody,

co latem ochładza kojąco

Opatrunkiem

gojącym wielkie małe rany

Powiewem świeżego powietrza,

Bryzą morskiej piany,

Przygodą

dającą życiu sens nowy

Nadzieją

na zawarcie w odwiecznym sporze zgody

Światłem księżyca,

co jaśni się każdej gwieździstej nocy

Łąką pełną kwiatów

okrywających ją jak kocyk

Iskrą ognia,

co rozpala od wieków pochodnie,

Kalendarzem

pozwalającym liczyć wspólne dni, lata, tygodnie

 

Tym wszystkim dla serca mego jesteś,

a raczej byłaś,

ma Droga

Najbliższa spośród wszystkich była mi Twa osoba

Dziś zostawiam Ci ten hiacynt

jak śnieg biały,

bo choć nasze drogi się rozeszły,

serca pozostały

[Charismafilos]

@ZrodzonaZBlasku fajne, takie dramatyczno-litanijne momentami :)

[tetu]

Witaj na Portalu. 

 

Ma coś w sobie ten wiersz. Może właśnie to coś uchwycił @Charismafilos Czyta się lekko. Nie wyłożyłam się nigdzie, więc jest ok. Pozdrawiam. 

[EsKalisia]

Ciekawie wyraziłaś bliskość :)

pozdrawiam

[ZrodzonaZBlasku]

@tetu @Charismafilos Dziękuję za podzielenie się opinią, jest to dla mnie istotne. Nigdy nie celowałam w "skomplikowane formy". Utwory płyną z mojej duszy, kierowane aktualnymi personalnymi emocjami i natchnieniem. Traktuję je więc bardziej jako własny pamiętnik i spowiednik, którym się dzielę z innymi :)

[Berenika97]

@ZrodzonaZBlasku

 

Lekcja wdzięczności. Najbardziej uderza moment, w którym "jesteś" zmienia się w "byłaś" . Choć drogi się rozeszły, w tych wersach czuć spokój i akceptację. Bardzo wymowne.

[Charismafilos]

@ZrodzonaZBlasku piękna autopromocja :) Mogę zostać Twoim fanem, oferuję dobrze rozwinięty fandom na portalu ;)

Urzekło mnie:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oraz

Jest potencjał :) Powodzenia :)