Ratri

[Proszalny]

 

deszcz kołysze srebrnymi falami

nakłada na nagie ramiona
poranną mgłę wiatrem utkaną
strąconą z liści i piór koronę

wyciszam zegary wrzosem mchem
zbieram na plaży milczące muszle
kreślę zaklęcia pod korą drzew
z sigila słońca wywabiam plamy

jak ślepiec wierzę we wspólny dzień
składając pragnienia u twoich stóp
powtarzam słowa słyszane z oddali
twarzą w twarz z wyśnioną boginią

przychodzisz spowita w resztki snu
na skórze masz runy tylko nam znane
bądź mi staruchą panną i matką
tańczącą na łąkach z letnimi ziołami

widzę coraz wyraźniej
jesteś we mnie obecna
ciałem krwią i grzechem
prowadzisz nas przez noc

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Jacek_Suchowicz]

i po co tworzyć we śnie boginie

skoro ich wokół pod dostatek

każda walory ma swoje inne

wybór ogromny nie byle jaki 

 

wzdychać do kogoś kto nie istnieje

jakieś zaklęcia kreślić na drzewach

lub może jeszcze zostać gejem

to już za wiele grom spadnie z nieba

 

gdy tak naprawdę otworzysz oczy

dostrzeżesz różne rodzaje piękna

a więc wybieraj i do roboty

lecz nie skrzywdź żadnej - zapamiętaj

:)

[tetu]

Ależ tu gęsto od znaczeń. Lubię. Bardzo mi się podoba ten oniryzm, ta niemal mistyczna wizja. 

Stworzyłeś niesamowity nastrój od mistycyzmu przez melancholię, niepokój, ba! nawet fatalizm.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo głęboko tutaj. 

 

Ty nie traktujesz adresatki jak zwykłej kobiety, widzisz w niej bóstwo. 

 

 

Czyli wszystkim na raz : Chcę cię w każdej odsłonie 

 

Tutaj najbardziej wyczuwam czym jest ta relacja. 

 

To piękna deklaracja, z którą nic i nikt, żaden czas, żadne zmarszczki nie mają szans. Tu jakby czas nie istniał. To bardzo dojrzała i ponadczasowa relacja. 

 

Druga strofa tak intymna, tak piękna, tak magiczna, tak obrazowa, że brak mi słów. Jestem pod ogromnym wrażeniem. 

 

Świetny wiersz!  

A nawiązań tyle, że ten WIERSZ jeszcze długo będzie we mnie żył. Dziękuję. 

 

Edytowane 23 godziny temu przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Proszalny]

@Jacek_Suchowicz

 

szukam bogini we śnie

żeby nie krzywdzić tej na jawie

ona jak ty gotowa pomyśleć

że zwariowałem 

 

gejem? :)))

@tetu

 

Głos wołającego na pustyni niesie tęsknotę za wodą. Bogini jest częścią mnie; bez niej nie jestem pełny. W wierszu jest wiele prądów niosących zaklęcia wicca, wedyjskie hymny, nordycki mit o kamieniach. Zastanawiałem się, czy nie za gęsto, być może zbyt patetycznie. Coś dla fanów gatunku. Ale nie dbam o to – skoro podoba się choć jednej osobie, to jestem spełniony. Pełny :)

Bardzo podoba mi się to, co powiedziałaś o każdej odsłonie. Nie pomyślałem tak o tym, pisałem intuicyjnie. Ale masz rację, zapewne o tym myślał ten drugi ja, kiedy dyktował słowa.

Dziękuję bardzo, Tetu.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Ten wiersz ma w sobie niesamowity, oniryczny klimat i genialne , plastyczne opisy -

czuć w tym tekście wilgoć porannej mgły i zapach letnich ziół. A wers o wyciszaniu zegarów wrzosem - niesamowity!

Świetnie nawiązałeś do do archetypu Potrójnej Bogini - bardzo podoba mi się ta mistyczna warstwa. Runy, sigile, zaklęcia pod korą drzew. To wyznanie i rytuał.

Zmieszałeś magię z tęsknotą.

Piękny i bardzo zmysłowy wiersz.

[iwonaroma]

Baśniowy...

 

 

[Proszalny]

@Berenika97

 

Wiersz jest sigilem. Wspomnieniem czasów, gdy magia nie była tylko słowem, ale obszarem niezbędnym do życia jak powietrze, ziemia, ogień i woda. Rzeczywistość bez magii jest tylko jednym ze snów, iluzją, że nie istnieje nic więcej. Człowiek podążający za duszą widzi ukryte w niej światy, a my w nich lepsi, jakby piękniejsi.

Warto odszukać w sobie magię, nie ulegając urokowi. Warto wiedzieć, że jest obecna we wszystkim, co robimy. Życie nie polega na oglądaniu telewizora – bezpośrednio czerpie z natury rzeczy, znajdując odbicie wszystkiego w sobie. "Jako na górze, tak i na dole".

 

Potrójna Bogini, za nią idzie Rogaty Bóg, rąbek księżyca na fotografii. Są ludzie kierujący się intelektem. Od zawsze wiedziałem, że to nie moja droga. Połamałem miecz z kamienia. Szukam Excalibura – Pani z Jeziora.

 

Dziękuję Bereniko :) Pozdrawiam z urokiem ;)

 

@iwonaroma

 

O wiedźmie i krasnoludzie, który szukał wiosny ;)

.

[Poet Ka]

@Proszalny Twój tekst jest przesycony romantyczną wizją świata, u baśniowej Konopnickiej prześwity pozytywizmu...jednak.

[Proszalny]

@Poet Ka Romantyzm bywa uroczy, o ile akurat mamy wolne. Niestety pozytywizm sprowadził nas na ziemię, każąc co rano meldować się w pracy. W ten właśnie sposób wielkie porywy ducha przegrały z prozą życia.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Wedyjska bogini nocy - bardzo ciekawy temat wiersza i świetne wykonanie.

 

Panna kusi cię.

Matka karmi kłamstwami.

Starucha grzebie.

Trzy twarze nocy.

 

Pozdrawiam

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk bardzo celnie.

 

Panna ulega

Matka wymaga

Starucha wspomina

 

Dziękuję Łukaszu i pozdrawiam serdecznie.

[Mitylene]

@Proszalny wiersz pięknie wers po wersie prowadzi odbiorcę w mistyczną krainę pięknych obrazów poprzeplatanych metaforami. Urzekły mnie " milczące muszle" , które są swiadkiem opusanych zdarzeń, a zaklęte milczą trzymając na wodzy wszystkie uczucia. Czytając ten wiersz poczułam się jak w przysłowiowym domu- nazywając tak pejzaż namalowany słowami...coś na granicy jawy i snu...W takim otoczeniu dobrze mi odnaleźć spokój...

[Proszalny]

@Mitylene jeśli wiersz niesie spokój, to cel został osiągnięty. Myślę, że muszle milczą jak bogini - są niemym świadkiem jej obecności. Ale to tylko przypuszczenia. Wspaniale, że poczułaś się jak w domu. Jako bonus podaruję Ci zaklęcie. Używaj ostrożnie, ma potężną siłę.

 

"Nawet teraz
 Noc jest pełna srebrnych źdźbeł deszczu,
 A jeśli poślę swoją duszę, niech ujrzy Twoje ciało."
M. Medici

[Mitylene]

@Proszalny dzięki za zaklęcie:)