Cierpienie starego Waltera

[Proszalny]

 

tam gdzie ogniska - grządki
kwietne tarasy
kierunek zmiany
jestem kimś obcym
koroną drzewa
czasem dzielącym
od korzeni

znalazłem miłość
kupon loterii spaliłem w piecu
stworzyłem świat
według pragnień
jestem ogrodem

gdy noc na masce topielca
rozmieniam siebie na drobne
niczym monety
wrzucam w głąb studni

przesyt 

na samym dnie
mały ból
nie - istnienia
ból przejedzenia

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane wczoraj o 08:27 przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

żeby prawidłowo odebrać ten wiersz trzeba przeczytać opowiadanie Walter

 

znalazłeś na chwilę cel życia

bo działka spełniła marzenia

dziś ogród i szczęście jest tycie

bo pragnień radości już nie masz

 

nie cieszy cię słońce jak wstaje

czy deszcz jak zwilża rośliny

a starość odbiera nie daje

czas odejść zostawić to innym

 

spójrz piszesz i jeszcze rozumiesz

ogniwem Darwina nie jesteś

więc zacznij z radością dziękować

że byłeś pisałeś tu wiersze

 

pozdrawiam

[Proszalny]

@Jacek_Suchowicz

 

Piękny wiersz napisałeś Jacku. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

 

nie trzeba interpretacji

słowa wrzucane do studni

pływają po powierzchni

metr wody dzieli od dna

wystarczy by nie zatonąć

 

 

[widelec]

Piekny wiersz

[Proszalny]

@widelec

 

Nareszcie ktoś nazwał mój wiersz pięknym :) Zazwyczaj był ładnym albo ciekawym. Dziękuję równie pięknie ;) Mam nadzieję, że nie miałeś na myśli wiersza Jacka :))

Pozdrawiam serdecznie.

 

 

Edytowane 20 godzin temu przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Przyciągnął tytuł i to do niego tak zwyczajnie puszczam oko ;) Treść w porządku. 

Jestem kimś obcym — jestem ogrodem... Widać i czuć przemianę jaka w się w peelu dokonała, choćby na chwilę, ale jednak. Pod sam koniec robi się smutno. Mam wrażenie, że peel zbyt mocno wszedł w rolę i teraz ciężko z tego stanu wyjść. Czuje przesyt, albo samego siebie i tego kim się na tę krótką chwilę stał, na co sobie pozwolił, albo przesyt tego, co wokół. To co się nagromadziło, stało się ciężarem. Strefa komfortu  była okamgnieniem. Tak sobie poczytałam. Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Proszalny

 

czytam nie tłumacząc

zostawiam słowa

tam gdzie są -

na powierzchni

metr wody

to dużo

i mało

 

nie sięgam dna

żeby nie mącić

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                       Ja Ciebie bardzo przepraszam Twój wiersz jest super ale ja nie znoszę takich pochwał, gdyż nic nie wnoszą a ja czuję się jak głaskany kocur. Zostawiam serducho i wiadomo że jest dobry i dołączam wierszowany komentarz.

 

Serdecznie pozdrawiam :))

[Proszalny]

@tetu

 

Oko do oka ;) Wiersz jest kaprysem poety, próbą żartu na własny temat. Przesyt szybko mija i znowu czuje głód. Głód życia zamienia w słowa wierszy. W ogrodzie zakwitają nowe kwiaty.

Pozdrawiam :)

 

@Berenika97

 

Nie sięgasz dna dlatego, że w wierszu nie ma wody, tylko metr mułu.

 

@Jacek_Suchowicz

 

Jacku żartowałem na temat piękna mojego wiersza. Dziękuję za serducho, zapewne z kurantem. Niech bije i liczy szczęśliwe godziny.

Nie lubisz takich komentarzy? O matko!

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.