Wiesz

[viola arvensis]

Wiesz, że w końcu się rozejdę po kościach

jak wątpliwość zakopana w przeszłości

i w tych wszystkich twoich gniewach i złościach

wnet zapomnisz o kosmicznej miłości.

 

Wiesz, że wreszcie ci przez palce przepłynę

jak wspomnienie albo czas nieznaczący

z bólem głowy bezpowrotnie przeminę

chłodem zgasisz mnie - ten ogień palący.

 

Wiesz, że kiedyś ręką machniesz na wszystko

co mnie wbiło w twoje serce bezwzględnie

i odrzucisz całą wierną mą bliskość

by pomyśleć o mnie skąpo, oszczędnie.

 

Wiesz to wszystko wszak się mgłą co dzień wznoszę

i ulatniam się jak rosa poranna

nic nie żądam, o nic ciebie nie proszę

w twoich dłoniach leżę jak żołna ranna.

 

Wiesz, że nigdy nie uleczą mnie słowa

nie naprawi mnie twoje pragnienie

tam gdzie koniec ja się kruszę od nowa

i od zera rzeźbi we mnie cierpienie.

 

Wiesz kochany ja się na to pisałam

byś wykreślił mnie jak słowo niemodne

i choć tego właśnie bardzo się bałam

moje serce umrze pełne i głodne.

 

 

 

Edytowane 27 Marca przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[aniat.]

Cudnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Właśnie przeczytałam wiersz o sobie i swoich uczuciach.

Miłego popołudnia.

[viola arvensis]

@aniat.Dziękuję, wzajemnie :)

[andrew]

@viola arvensis

...

już niedługo zakwitną

kwiaty akacji 

obudzi się świat baśni

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

 

[viola arvensis]

@andrew akacje są cudowne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziekuję i wzajemnie.

 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Mocne i bardzo bolesne. Czuć w każdym wersie ten ciężar rezygnacji. To zakończenie o byciu "wykreśloną jak słowo niemodne" po prostu łamie serce. To nie jest zwykły wiersz. 

 

Przepiękna i smutna liryka. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 bardzo dziekuję za Twoją refleksję. 

Przesyłam serdeczności.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiola.. wiersz o zawodzie miłosnym, o cierpieniu, bo miłość niespełniona potrafi rzeźbić kratery w mózgu.

Strofka, jw. wg mnie do korekty... Ty sobie z tym poradzisz, potrafisz rymować. Można by się pozbyć jednego "się".

 

.. a gdyby... moje serce zamiera... głodne  (?)

 

Spójrz... słońce za oknami.. :)

 

ps. Szum... Kasi Sochackiej... LUBIĘ.

Edytowane 28 Marca przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Nata_Kruk dziekuję za przystananek i Twoją opinię. 

Pozdrawiam ciepło.

 

* serce w moim wierszu jest -  pełne (miłości) i głodne (miłości)

Edytowane 28 Marca przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Mam takie samo wrażenie po lekturze jak @Berenika97. Przeczytał się. Pozdrawiam.

[viola arvensis]

@tetu Dziekuję.

Ciepło pozdrawiam.

[Whisper of loves rain]

@viola arvensis Mocne, poruszające i bardzo prawdziwe. Czuć w każdym słowie ten lęk przed zapomnieniem, a jednocześnie dziwny spokój. Pięknie napisane

[viola arvensis]

@Whisper of loves rain dziekuję za wrażliwy odczyt wiersza.

Pzdr.ciepło 

[Jacek_Suchowicz]

@viola arvensis

 

pięknie napisane - zawiedzione nadzieje 

 

wiesz kochany przypomnę na koniec

starą prawdę zapewne nie piękną

facet tylko przyjemność ma w głowie

a kobieta by chciała coś więcej

 

Pozdrawiam

 

 

 

[viola arvensis]

@Jacek_Suchowicz pięknie dziekuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieple pozdrowienia.

[jjzielezinski]

Przejmujący i smutny, ale jakże piękny wiersz... Polecam najpierw posłuchać melodii, a później wiersz przeczytać - to się naprawdę niesamowicie razem ze sobą uzupełnia. Wiersz chwyta za serce.

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

[viola arvensis]

@jjzielezinski bardzo dziekuję a rada słuszna

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sedecznosci!