Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Klaruchna

Poet Ka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Poet Ka

Poet Ka

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Klaruchna

 

Która robiłaś szkliste konfitury,

Pościel do magla którażeś nosiła,

Która czytałaś pismo "Przyjaciółka", 

Pod pierzynami którażeś sypiała,

 

                           *

Co to baldachim któraś pamiętała,

Rąbać siekierą która potrafiłaś, 

Na drutach swetry którażeś robiła,

Którażeś zimne okłady na udar...

 

                           *

Która zrobiłaś pierwsze zapiekanki, Która chusteczkęś trzymała w rękawie,

Któraś śpiewała jutrznię Karpińskiego,

Wstaw się za wnuczką Babko moja droga,

 

                           *

Któraś jest teraz w błękitnym obłoku,

Którą po głowie Pambuk głaszcze w niebie.

14
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Poet Ka

 

Forma tego wiersza robi ogromne wrażenie - ta litania powtarzanych "która", "którażeś" nadaje mu rytm modlitwy. I to jest bardzo trafne, bo wiersz jest właśnie modlitwą - prośbą o wstawiennictwo , żeby wciąż była blisko. Najważniejsze są tu szczegóły -  nie ma tu ogólników -  są konfitury, siekiera, "Przyjaciółka", jutrznia Karpińskiego. To są rzeczy, które pamiętamy po ludziach - nie to, kim byli w ogóle, ale to, co robili konkretnie, codziennie, po swojemu. I właśnie przez tę konkretność Klaruchna jest bardziej żywa niż niejeden bohater.  Bardzo piękny i poruszający wiersz.

Klaruchna to piękna kobieta, ze zdjęcia emanuje radością i dobrocią. 

Nasze babcie i prababcie  to były niesamowite osoby. Pozdrawiam. 

1
Proszalny

Proszalny

Opublikowano
Opublikowano

"jak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem
jak na szyi wędrowca apaszka szamotana wiatrem
jak wyciągnięte tam powyżej gwiaździste ramiona wasze
a tu są nasze, a tu są nasze, a tu są nasze"

 

Myślę, że Klaruchna stała się jednym z obłoków nad lasem. Dzięki niej niebo jest blisko. Na wyciągnięcie ręki.

Chciałbym mieć za kim tak tęsknić. Klaruchna... nadal jest piękna.

1
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Pambuk mnie szczególnie ujął, ale zmarłych lepiej nie przywoływać.

 

Przyznam się, że głaszczę po głowie, myślę, ze warto to robić bez względu na wiek te osoby, które są bliżej już Boga niż ludzi. Pozdrawiam :)

1
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@Poet Ka

 

cicha, piękna metafizyka.

 

babka nie jest tylko wspomnieniem osoby, lecz formą trwania w świecie, który nadal oddycha jej gestem.

 

piękna, esencjonalna poezja obecnosci silniejszej niż przemijanie .

 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...