H. P. Lovecraft - XII. Wyjec (XII. The Howler)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Mówili mi, bym do Briggs' Hill nie brał szlaku tego,

Który kiedyś do Zoar był traktem utartym,

Bo Goody Watkins, ta w tysiąc siedemset czwartym

Powieszona, zostawiła coś potwornego.

Lecz nie posłuchałem i gdym sobie spoglądał

Na porośniętą winem chałupę przy skale,

Wiązy i konopny sznur nie dziwiły wcale,

Lecz zdumiało mnie, że dom jak nowy wyglądał.

 

Przystanąłem tam zachód słońca podziwiając, 

Gdy z pokoju na górze usłyszałem wycie.

Wtedy słońce, szyby obrosłe przebijając 

Z zaskoczenia oświetla wyjca należycie.

Spoglądam—i w przerażeniu stamtąd uciekam,

Przed czworonogim koszmarem z twarzą człowieka.

 

I Howard (Fungi from Yuggoth, sonet XII):

They told me not to take the Briggs’ Hill path

That used to be the highroad through to Zoar,

For Goody Watkins, hanged in seventeen-four,

Had left a certain monstrous aftermath.

Yet when I disobeyed, and had in view

The vine-hung cottage by the great rock slope,

I could not think of elms or hempen rope,

But wondered why the house still seemed so new.

 

Stopping a while to watch the fading day,

I heard faint howls, as from a room upstairs,

When through the ivied panes one sunset ray

Struck in, and caught the howler unawares.

I glimpsed—and ran in frenzy from the place,

And from a four-pawed thing with human face.