Dzika plaża

[Simon Tracy]

Na plaży było pusto i głucho 

jak oko wykol.

Fale oceanu płonęły,

pomarańczowym ogniem 

schowanej do połowy tarczy słońca.

Mógłbym skoczyć

w ten magiel żywiołów

i odejść wreszcie 

bez cienia winy, kary czy wspomnień.

Zatopić wreszcie swój wrak

w potędze posejdonowego królestwa.

W oku cyklonu

z którego nie wyjdę choć na krok.

 

 

Moje ślady są tak niewidoczne.

Odciskają się ledwie 

w zimnym i mokrym piasku.

Nie to co blizny

zadane przez ludzi i siebie.

Skrwawione przeguby i ramiona.

Rozbite, umysł i serce.

Po kontakcie z naturą człowieka.

Idę spokojnie ku spienionym falom.

Mijam skruszałe 

i zalane powodzią słonych łez,

zamki na piasku.

Kiedyś byłem ich budowniczym, 

potem nadzorcą aż wreszcie obrońcą.

Straciłem je wszystkie.

Jeden po drugim.

Teraz są tylko ruiną

a zarazem

żywym pomnikiem mojej klęski.

 

 

Marzyłem tylko o separacji od świata.

A świat odpłacił mi wojną.

Wygrał.

Zamęczył jednostkę setką problemów,

tysiącem spraw 

i milionem bez ideowych rozmów.

Zniszczyli mnie 

i nawet nie usłyszałem

słowa przepraszam.

Bo jak można tak żyć?

W mroku, nędzy, upadku.

Depresji wszelkich inicjatyw.

Pogrzebie witalności

i pochwale marnej śmierci.

Zostałem przez nią powołany.

Nie do życia w zakłamanym stadzie.

 

 

Lubię plaże.

Są jak ja.

Dzikie i odseparowane.

Samotne i ciche.

Zalane, przypływem rozpaczy.

Odkryte, odpływem racjonalności.

Błąkam się jak okręt 

pozbawiony zbawczego światła latarni.

 

 

Wchodzę czasami na klif,

górujący nad zatoką

Nocny wiatr, 

popycha mnie 

ciepłym objęciem ramienia

ku przepaści.

Na plaży iskrzą ogniki dusz.

Życiowych rozbitków.

Skacz i poczuj wolność.

Jak my.

Jak nam podobni.

 

 

Obiecuje im, że jutro skoczę 

lecz dziś chcę wrócić do domu.

Pić i pisać.

Zmazać swój strach i ból.

Otrzeć łzy bezwartościowym wierszem.

Odwracam się i biegnę.

Mgła powstała nad zatoką,

unosi mnie w swych gęstych kłębach.

Eskortując bezpiecznie 

do samych drzwi.

 

 

[Poet Ka]

@Simon Tracy fin de siècle, owszem, ale bliższy jest Ci chyba romantyzm...

[Simon Tracy]

@Poet Ka Jestem w pełni dzieckiem dekadenckiej nocy i niczym innym tak nie gardzę jak romantycznymi bredniami.

 

[violetta]

@Simon Tracy dla mnie dzikie plaże:)

[Lapislazuli]

to takie przygnębijące że aż prawdziwe....

KOCHAM

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Widzę że i Tobie blisko do morza:⁠^⁠)

Zacytowałabym Baudelaire'a, fragment wiersza o podobieństwie człowieka do tej potęgi żywiołu, lecz nie mogłam go wyszperać. No nic.

 

Świetnie jak zawsze. Prawdziwie, przede wszystkim 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Geograficznie to nie za bardzo ale poetycko jak najbardziej.

Bardzo dziękuję :)

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Bardzo mroczny, ale piękny w swoim smutku wiersz. Czuć tu każdą emocję i każde rozczarowanie. Dobrze, że na końcu mgła bezpiecznie odprowadza do domu, a ujście znajduje się  w pisaniu. 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Lenore Grey Wyszperalem ten wiersz:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Charles Baudelaire   Człowiek i morze

 

tłum. Bronisława Ostrowska

 

 

Człowieku wolny! Zawsze kochać będziesz morze.

Morze jest twym zwierciadłem. Ujrzysz w nim twą duszę,

W nieskończonych fal piennych mgle i zawierusze,

A myśl twa niemniej gorzkiej ma głębi bezdroże.

 

Lubisz grążyć się w własnych obrazów odbicia:

Pieszczą je twoje oczy, ramiona — a serce

Zapomina o własnej żywota rozterce,

Słuchając jego skargi, zawodzeń i wycia.

 

Równie dumni i mroczni jesteście oboje:

Człowieku, nikt nie zbadał dna twego tajnicy!

Morze, nikt nie zna bogactw twych skrytej skarbnicy!

Tak zawistnie strzeżecie tajemnice swoje. 

 

A przecie wieki przeszły w bezdennej otchłani,

Odkąd wzajemna walka na siebie was żenie —

Takeście ukochali ból, śmierć i zniszczenie,

O wieczyści wojowie — bracia niezbłagani! 

 

 

 

Przypisy

[1]

pienny (daw.) — tu: pienisty, spieniony. [przypis edytorski]

[2]

grążyć — pogrążać, zatapiać. [przypis edytorski]

[3]

tajnica — tajemnica. [przypis edytorski]

[4]

żenie (daw.) — tu: gna, popycha. [przypis edytorski]

[5]

takeście ukochali — dziś:tak ukochaliście. [przypis edytorski]

[6]

niezbłagany — nieubłagany. [przypis edytorski]