Na wydmach

[Proszalny]

 

Na opuszczonym wybrzeżu
Spotkałem parę
Ona była dla niego
On dla niej
Był Orfeuszem

 
Była Eurydyką
Uprowadzoną z piekieł
W tym wymyślonym świecie
Mity nie miały końca
Rodziły z piasku
Martwe pnie drzew

Herosi robili z nich ławki
Przy domu zakwitał bez
Był także inny zapach
Tak pachnieć mógł przebudzony las
Wilgotne włosy kobiety siedzącej obok

Żeby uwierzyć w cud
Potrzebowali morza
Przypływów odpływów

Pływali po powierzchni
Drobiazgów powszednich dni

 

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Styks wysechł dziś.

Została tylko sól.

I wy dwoje tu.

 

Pozdrawiam

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk

 

Dziękuję za tak celną miniaturę. Wydawać by się mogło, że kiedy zostaje "tylko sól" nie ma ratunku. Na szczęście prócz soli nadal są razem - "wy dwoje tu", to dobry prognostyk. 

 

morze spłucze z nich sól

nadal chcą być we dwoje

może Orfeusz zaśpiewa

Eurydyka zatańczy

 

pozdrawiam serdecznie

 

@KOBIETA

 

Cenna rada. Orfeusz był winny :) Dziękuję Kobieto :)

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - Pływali po powierzchni
Drobiazgów powszednich dni - ale to fajne - udany wiersz - 

                                                                                                          Pzdr.

[Proszalny]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Pięknie dziękuję Waldemarze. Jest mi bardzo miło :) Pozdrawiam również. Spokojnego wieczoru.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta strofa robi  wrażenie

 

przypływy odpływy powszednich dni

przemienne jasność i ciemność

a życie jest cudem uwierzysz mi

na plaży para niejedna ...

 

Pozdrawiam

[lena2_]

Najbardziej mnie urzekły ostanie strofy:):) przesyłam serdecznosci:)

[Berenika97]

@Proszalny

 

On wyrwał ją z piekieł, ona żyje, mity nie mają końca. I przez chwilę działa- bez kwitnie, las pachnie, morze przypływa. Ale oni wiedzą, że to kruche, dlatego zostają na powierzchni drobiazgów, bo zejście w głąb to ryzyko utraty wszystkiego po raz drugi. Miłość może oszukać śmierć. :) 

[Proszalny]

@Jacek_Suchowicz

 

jedna strofa cudu nie czyni

choć trudu co niemiara

komentarz bardzo cenny

będę mniej się starał :))

 

@lena2_

 

Lena, jak wyżej w komentarzu do Jacka. Dzięki za info, wiem na przyszłość jak pisać, żeby było więcej takich strof.

 

@Berenika97

 

Bez, las, morze. Cuda wianki :) Przesłodziłem to prawda. Wybacz, bo wiesz... nadal się uczę. I tak powstrzymywałem się, wywaliłem firanki w oknach i puste oczodoły okien. Są w człowieku te archetypy, banalne kalki, które w sercu grają. Kolejna lekcja: dobry wiersz powinien unikać światła gwiazd. 

Miłość nie pokona śmierci, ale może człowieka stworzyć od nowa. 

 

***

 

Dziękuję kochani za pozostawiony ślad. Pozdrawiam serdecznie.

[hollow man]

@Proszalny

Te kikuty drzew w Łebie zawsze robiły na mnie wrażenie.

Tak, tak - bardzo ładnie rezonuje ten wiersz.

[Proszalny]

@hollow man

 

Także je widziałem i pomyślałem, że warto upchnąć w wierszu. Tym bardziej, że mogą być metaforą nie tylko "martwych" mitów, które już nikogo nie interesują, ale także dawnego życia bohaterów wiersza. 

Wielkie dzięki, że nie tylko ostatnia strofa, która mi osobiście najmniej się podoba. 

[Berenika97]

@Proszalny

 

Nie chodziło mi o to, że było przesłodzone. Bez, las, morze brzmią dobrze. To Ty sam jesteś surowy dla siebie. A ta ostatnia myśl o miłości i śmierci... świetna!  

[Proszalny]

@Berenika97

 

Las, morze, gwiazdy, księżyc, świat, dni - chciałbym zobaczyć coś więcej.

Bycie surowym dla siebie, pozwala uniknąć samozagłady ;) Z cyklu - Myśli w pazłotku :)