Nie na później

[Berenika97]

Kładzie przed sobą czysty zeszyt.
Jeszcze nic nie znaczy.

Myśli: muszę zdążyć.

Sięga do pamięci -
jak do szuflady,

w której wszystko się pomieszało.

Słowa czasem nie pasują.
Nazwiska się ścierają,

jakby ktoś je długo trzymał w kieszeni.

Ale obrazy wracają bez pytania.

Nie zatrzymuje ich.
Pozwala im się układać.

Pisze. Strona po stronie.

Zwykłe rzeczy.
Bez ukrywania:
"Kochałem - nawet kiedy było trudno.

To miało sens"

Ręka mu drży - trudno.
To też część tej historii.

"Jeśli coś macie zapamiętać - to tylko to:
nie odkładajcie życia na później,

bierzcie dzień, jaki jest"

Nie zamknie tego.
Nie odłoży „na później”.

Zostawi na stole.
Otwarte.

Niech ktoś przeczyta teraz.
Niech to działa od razu.

 

inspiracja: wiersz @Nata_Kruk " Pudełko z wczoraj " 

[Migrena]

@Berenika97

 

jest w tym coś z notatnika istnienia

nie literatury  tylko bycia w czasie

ta szuflada pamieci to nie metafora
to mechanika kruchosci

język już nie nadąża
ale sens o dziwo tak

rozpoznajesz moment graniczny
gdzie człowiek przestaje "opowiadać”
a zaczyna zostawiać ślad

i nagle wszystko się upraszcza
aż do jednego zdania które unosi całosć
jakby prawda nie potrzebowała już formy
tylko odwagi

to pisanie jest ruchem przeciw zwłoce
przeciw temu wielkiemu "później” które zjada życie po kawałku

zostawiasz tekst otwarty
i to jest najuczciwszy gest

bo tu nie chodzi o domknięcie
tylko o przekazanie dalej

bardzo świadome
bardzo twoje
i bardzo potrzebne

 

Nika

 

to jest poetycki majstersztyk 

 

 

[andrew]

@Berenika97

...

bywa szarość 

 

niech 

nie martwi jutra

 

bo potem

wzejdzie słońce

 

lód się stopi 

dotknie światło 

ciepło rozleje się 

nie tylko w duszy 

 

nie prześpijmy dziś 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

Napisałam go wczoraj, prawie nocą. Nie robiłam do tej pory tak, aby następnego dnia już publikować. Zawsze były nieustające poprawki. Nawet kilka dni. :)  Bałam się, że wyjdzie niezbyt ciekawy wiersz. Ale podniosłeś mnie na duchu i bardzo, bardzo Ci za to dziękuję!  Piękny komentarz - jak zawsze. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

Twój wiersz ma lekkość, której brakuje w moim. Tam jest  pilność i drżąca ręka - tutaj oddech, przestrzeń, ufność w cykliczność. "Bywa szarość" - to akceptacja.  Śliczny komentarz. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Proszalny]

Bliski mi zapis – nie tylko treść, lecz także kompozycja – sprawia, że nie wiem, kto napisał ten wiersz. Ty? Być może wcześniej go słyszałem, kiedy pisałaś, a ja go dyktowałem ;) Mówię poważnie, widziałem różne wiersze, ale ten jest z najbliższych, taki najbardziej.

Piszę według Twojej rady, choć ręka nie drży, nie staram się być kreacją. Piszę, a później czytam, że Ty jesteś Odwagą. Zauważyłem, że w komentarzach najczęściej opisuję siebie. To chyba dobrze – zapisać uczucia będące pod wpływem. Skoro poezja jest jak wino – jesteś winnicą.

Kończę już, bo „nikt nie lubi przewlekłej fabuły”. Chciałbym, żebyś wiedziała, że mój podziw jest szczery. Cieszę się, że tu jesteś.

[Poet Ka]

@Berenika97 , Ciebie zainspirowała @Nata_Kruk, Ją z kolei @Jacek_Suchowicz

 z czasem pewnie wydacie tom poetycki...trzeba wielkiej wprawy...podziwiam.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Ten wiersz jest wezwaniem do nieodkładania niczego na następny dzień. W szczególności rzeczy najistotniejszych. Ale czy dla bohatera nie jest już za późno? 

 

Nie chowaj słów.

Niech wykrzyczą swój ból.

Zanim przyjdzie noc.

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Odbieram to jako trzecią część tryptyku, zapoczątkowanego przez Jacka "Pudełkiem wspomnień".  Stare listy skłaniają do tych wspomnień, refleksji, czy życiowych wniosków, typu, jak u Ciebie, nieodkładania na później. Też mam taką szufladę, gdzie jest trochę tych listów sprzed lat. Nie zajrzałem do nich ani razu, może kiedyś. Nie ma tam niczego, czego bym nie wiedział, ani też miał odnaleźć, czy przekazać innym. Było, minęło. Jutro jest ważniejsze niż wczoraj, przynamniej dla mnie Pozdrawiam serdecznie. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

Słowa czasem nie pasują.
Nazwiska się ścierają,

jakby ktoś je długo trzymał w kieszeni. - ale to fajne -  cały wiersz

kupuję - 

                                                                              Pzdr.wieczorowo.