Czy to coś zmieni - pomoże

[A.Between]

Myślałem kiedyś,
że życie jest jak szeroka droga przez pola
i że wystarczy iść dalej.

 

Teraz siedzę przy oknie szpitala
i patrzę jak noc
spływa po szybach.

 

Tu ludzie szybko stają się sobie bliscy —
jak podróżni
w jednym wagonie zimowego pociągu.

 

Ktoś opowiada o domu,
ktoś o psie czekającym pod furtką.
Ktoś milczy.

 

A rano jedno łóżko jest puste.
Jakby ktoś wysiadł
na małej stacji bez nazwy.

 

I nagle rozumiemy wszyscy
że życie było tylko chwilą
ciepła w dłoniach.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

pięknie

 

bo życie jest tylko chwilą

pośród wieczności międzygwiezdnej

mały przystanek na wielką miłość

i dalej pędzi - dokąd nikt nie wie

 

pozdrawiam

[Proszalny]

Opisujesz szpital prostymi słowami, a te są najpiękniejsze. Twoje słowa rodzą uczucia, dystans do życia. Tak właśnie jest w szpitalu.

[Berenika97]

@A.Between

 

Dotknąłeś tej ciszy, która zapada, gdy nagle przestajemy wierzyć w nieskończoność własnego życia.

Metafora szpitala jako zimowego pociągu jest niezwykle trafna- ludzie rzuceni przypadkiem w jedno miejsce, zjednoczeni przez wspólny los, chwilowo bliscy, bo wiedzą, że nie ma czasu na udawanie. I ta "mała stacja bez nazwy" - jakże to delikatne i okrutne zarazem. Śmierć nie jako wielkie wydarzenie, ale jako ciche zniknięcie, niemal dyskretne, gdy wreszcie widzimy życie takim, jakie jest - kruchym, ulotnym, ciepłym.

I to ostatnie zdanie - "chwila ciepła w dłoniach" - brzmi jak coś, co można jednocześnie stracić i zachować na zawsze.

Piękny wiersz!

 

[A.Between]

@Proszalny tak właśnie jest. To zabawne, rodzimy się i biegniemy do mety. Ale nikt nie chce o niej rozmyślać, rozmawiać, nawet zaczyna wierzyć że jej tak naprawdę nie ma. 

Pozdrawiam 

[A.Between]

@Berenika97 coś mogę odpowiedzieć,

powiedziałaś wszystko. 

[andrew]

@A.Between

W codzienności

niezbyt mu się przyglądamy.

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[A.Between]

@andrew to prawda. :)

Dzięki 

[Proszalny]

@A.Between Biegniemy do mety i nie widzimy, jak wielki to cud. Móc poruszać nogami, rękoma, oddychać swobodnie. Kiedy leżałem na ortopedii i widziałem ludzi nie mogących się poruszać, przypomniałem sobie, jak bardzo nie doceniamy normalnego, niby szarego życia.

[Christine]

@A.Between

 

Ten wiersz jest świetny! 

 

To zmiana spojrzenia na życie - od prostego, beztroskiego przekonania do refleksji wynikającej z doświadczenia choroby i przemijania.  Pozdrawiam