Myśl godzinna

[Myszolak]

Mówię myślą godzinną,
co rozbrzmiewa moim głosem.
Ktoś mnie w tej myśli znajduje,
a ja już tak wcale nie czuję.

 

Umieram w godzinnych smutkach. 
Pytają potem, gdzie zmarłam. 
A ja zachodzę w głowę,
bo to nie ja - to godzina przepadła.

 

Może gdzieś nawet jest prawda, 
a godziny odsiewają kłamstwa,
ale jak znaleźć prawdę gdy doba
to dwadzieścia cztery złudzenia.

 

Gdy mówię myślą godzinną, 
jest mi tak śmieszne, 
lecz trochę też smutno.
Bo każdy mnie pyta - o co ci chodzi?
Ale jest już za późno.

[Migrena]

@Myszolak

 

dobry wieczór :)

 

 

ta myśl godzinna unosi się między śmiechem a smutkiem,   niczyja i jednoczednie czyjaś, jak echo, które znajduje ucho, zanim zdąży odnalezć swoje serce .

 

w każdej godzinie przepadku kryje się prawda, ktorej szukamy między dwudziestoma czterema złudzeniami.

 

pięknie pokazujesz , jak czas rozdziela nas od nas samych .

 

 

mamy się czym martwić.

 

 

to jest świetny wiersz :)

 

i mnie sie on podoba :)

 

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

@Myszolak.. fajne, podoba mi się i.. dobre porównania, jw.