Kiedyś

[Mitylene]

Kiedyś byłam brzozą
opuszkami palców pieszczącą niebo.

Wyciągałam dłonie ku gwiazdom łapiąc w locie ich marzenia.

A przydrożne ptaki znajdowały schronienie w moich kruchych ramionach,
gdy tuliłam je do snu.

Kiedyś wiatr był moim przyjacielem
i z pełnym zaufaniem pozwalałam mu strącać
wszystkie liście.

Nie bałam się burzy, gdy deszcz perliście skraplał
moje konary.

Kochałam zachody słońca, które promieniami
czule dotykały duszy.

 

Kiedyś...

 

Autor fotografii: M.Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[LessLove]

@Mitylene

Fajny. A kim będziesz jutro, nie pytam, "brzozo", bo może jeszcze nie wiesz. 

[Arsis]

@Mitylene

 

 

[Berenika97]

@Mitylene

 

Wszyscy mamy w sobie tę brzozę sprzed lat. Pytanie, czy naprawdę ją straciliśmy, czy tylko przestaliśmy jej szukać.

Piękny wiersz. 

[Proszalny]

Wiersz jest mi bliski, ponieważ brzozy to moje przyjaciółki. Ze wszystkich drzew lubię je najbardziej. Dobrze je opisałaś, takie właśnie są. 

[Jacek_Suchowicz]

@Mitylene

 

czy kiedyś byłaś  bluszczem

oplotłaś drzewo milionem nitek

pilnowałaś by nie uschło

gdy tliło w nim się życie

 

inspirujesz :)))