niedobrana para

[Alicja_Wysocka]

 

raz dusza z ciałem się pobrała

w pogodzie ducha, w środę

a ciało bardzo piękne było,

no i w dodatku młode.

 

lecz po niedługim chyba czasie

dusza popadła w żałość,

bo przecież ciągle młoda była,

a ono się starzało.

 

jednak do dzisiaj są ze sobą

zachciejstwa duszę nęcą

no więc je zdradza choćby myślą

i grzeszy samą chęcią.

 

 

[LessLove]

@Alicja_Wysocka

Śliczny, w duchu i ciele wierszyk. Serdecznie Pozdrawiam

[vioara stelelor]

Na ciało, że powoli gaśnie,

rozkapryszona zrzędzi dusza,

lecz to szelmowskie narzekanie

mnie - proszę pani - nic nie wzrusza.

 

Po co przebiera się w przekorę

ucieszna serca jeremiada?

Gorzej, gdy ciało jeszcze młode,

a wewnątrz dusza już zgrzybiała.

 

 

Edytowane 11 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@LessLove

 

@vioara stelelor

Tak czasem sprawy się mają. U mnie akurat jest odwrotnie - dusza stara :)

Ale mój szejk nieustannie nad tym pracuje, nawet sprzedał kopalnię diamentów :)

 

 

 

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu..

 

ciekawa miniatura o napięciu, którego nie da się rozwiązać  - między czasem a pragnieniem.

 

dusza i ciało nie są tu jednoscią, lecz raczej   dwiema perspektywami patrzenia na to samo życie.

 

bardzo trafia ta mysl, że zdrada może wydarzać się już na poziomie samej możliwości, samego "chcenia”.

 

lekko napisane, a dotyka spraw całkiem poważnych.

 

Alu.

 

to jest bardzo dobry wiersz :)

 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I bardzo miły komentarz, pozdrawiam i dziękuję 

 

@Waldemar_Talar_Talar, @Poet Ka  Kłaniam się wdzięcznie :)

 

 

[Marek.zak1]

Tak się bowiem w przyrodzie dzieje,

że tylko się ciało starzeje,

a dusza się z tego nie cieszy,

lecz zostaje i chęcią grzeszy. 

 

Pozdrawiam, a wierszyk życiowy. 

[Alicja_Wysocka]

@Marek.zak1 Dziękuję Marku za czytanie i komentarz, zostawiam serdeczności :)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Odwieczny konflikt między duchem a materią ubrałaś w piękne słowa.

Wiersz zaczyna się od „pobrania się” duszy z ciałem. To ciekawe ujęcie dualizmu - sugeruje, że nasza tożsamość to związek dwóch skrajnie różnych bytów, które są na siebie skazane „póki śmierć ich nie rozłączy”.

 

Ale przychodzi lęk egzystencjalny - dusza nie starzeje się, ale biologiczne ciało starzeje się i zawodzi.

 

A skoro tak jest - dusza zaczyna „grzeszyć myślą” - ma ciągle apetyt na życie. To świetna obserwacja kondycji ludzkiej - jesteśmy istotami rozdartymi między tym, co wieczne (chęci, marzenia), a tym, co kruche (biologia).

 

Świetny utwór!

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w końcu w garść się dusza wzięła

i pomyślała trochę

ciało przemija nie od teraz

a zostanę co po tym

 

smutna dumała cały dzionek

jeszcze nie spała nocą

krzyknęła to dla mnie stworzone

nie bez kozery - po coś

 

i oświeciła myśl straszliwa

głową walnęła w ścianę

materia w nicość w mig odpływa

małżeństwo to egzamin

 

:)))

ma

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 

 nie wiem dlaczego wciąż są razem

 żądne ich lich licho nie rozłączy

 duch wciąż ochoczy nie choruje

 i nie ma nawet miejsc bolących

 

Dzięki, Bereniko :)

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie szkoda ściany? będzie dziura

i brzydka głowa w ładnej trumnie,

może tak lepiej pójść po rozum

i razem zgodzić się, zrozumieć 

 

:)

[Alicja_Wysocka]

     @huzarc, dziękuję :)

[Alicja_Wysocka]

@Andrzej P. Zajączkowski , @Stukacz, @KOBIETA, @iwonaroma, 

Dziękuję za ślad :)

 

[Nata_Kruk]

@Alicja_Wysocka... :) Ala, świetnie o duszy i ciele. Ano... robią sobie nie raz, nie dwa.. na przekór... ;)

Może trzeba sobie na poboczu.. z nią.. cichutko porozmawiać.. ;)

Miej dorbą wiosnę.