O czytaniu

[Poet Ka]

O czytaniu

 

Muszą się uleżeć książki,

wypuścić gałązki,

porosnąć kotkami,

Eliotowską krasą i różnorodnością,

Proustowskim niuansem i smakowitością.

 

Nie ilość i nie czas stanowi,

tylko głębia olśnień –

bliskość między czytelnikiem

a interlokutorem.

Temat, rozmach, klimat.

 

Powroty bez końca

w ten i tamten świat.

Srebrzystość chwinowska,

migawka wiecznie mnie zaskakująca.

Metaksa to czy nie metaksa?

 

Linearna i symultaniczna –

wieczne powroty.

Bo czy można napisać coś,

co nie zostało napisane?

Przeżyć to, co nie było przeżyte?

Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną?

 

Czy można przeczytać coś,

co już nie zostało przeczytane?

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Ten wiersz to czysta przyjemność dla każdego, kto kocha literaturę. Traktujesz czytanie nie jako czynność techniczną, ale jako proces organiczny i głęboko intymny.

Lektura potrzebuje czasu. Nadajesz literaturze cechy żywego organizmu, który rośnie wraz z czytelnikiem.

 

Widzę tu listę literackich fascynacji. Książka nie jest przedmiotem, lecz partnerem do rozmowy. Czytanie to akt niemal mistyczny - powracanie do tych samych światów, by za każdym razem odkrywać w nich inny „odcień srebrzystości”.

Mój ulubiony fragment- „Metaksa to czy nie metaksa?” - to świetny, nieco przekorny wtręt. Sugeruje, że dobra literatura ma w sobie coś z mocnego, dojrzałego trunku, który uderza do głowy i rozgrzewa.

I ja się z tym zgadzam! :)

[Migrena]

@Poet Ka

 

czytanie u Ciebie nie jest czynnoscią
tylko powolnym dojrzewaniem znaczeń.

jakby tekst miał własny czas biologiczny.

 

podoba mi się to napiecie
między pamięcią a odkryciem
między tym co już było
a tym co dopiero się wydarza w nas.

Eliot i Marcel Proust nie są tu ozdobą
tylko dowodem że każde czytanie
jest rozmową przez czas !

i nagle pytania na końcu
nie brzmią jak wątpliwosć
bardziej jak ciche przyznanie,
że wszystko już istnieje
ale nigdy nie istnieje tak samo .

czytanie jako powrót
ktory za każdym razem
jest pierwszym krokiem.

 

 

świetny wiersz.

 

ważny.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

@Poet Ka

 

czasem się muszą uleżeć książki

aby czytelnik do nich dojrzał

dziś audiobooki pamięci krążki

i już wolumin na półce został

 

kto w nim dostrzega tysiące smaczków

które gdzieś autor skrzętnie ukrywa

to trzeba lubić i szkoda czasu

lepszy kryminał Harlekin chyba

 

a wchodzić w światy Manna Remarka 

Prusa czy Prousta i innych znanych

w erze filmowej może nie warto

już przetrawione danie podane

:)))

[Marek.zak1]

Czytanie, to wejście to ogrodu czarów Alicji. Każda książka to inny ogród z innymi postaciami. Można się zatracić:). Pozdrowienia. 

[huzarc]

@Poet Ka Siłujemy się ze słowami i przegrywani, ograni przez nie, bo są zawsze przed nami sprytniejsze niż nasza nawyk precyzji w obcowaniu z nimi. Pomnikiem tej gry jest korowód nazwisk tworzących panteon tych, którzy wciąż pisząc od początku zaczynali od końca.

[Poet Ka]

@huzarc , przyjmuję te słowa z pokorą. Tak, czuję się spadkobierczynią postmodernistów. Ostatnie Twoje zdanie (od "pomnikiem" do "od końca") współgra ze słowami   

"Bo czy można napisać coś,

co nie zostało napisane?

Przeżyć to, co nie było przeżyte?

Pomyśleć myśl jeszcze niepomyślaną?".

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - całe młodzieńczy czas poświęciłem na czytanie książek - wiadomo to były

inne czasy - dziś też jeżeli czas pozwala czytam - bo czytanie to fajnanprzygoda

fajna podróż bez wychodzenia z domu - zaciekawił mnie twój wiersz - 

                                                                                                      Pzdr.serdecznie.