Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mierność poetów

Leszek Piotr Laskowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Leszek Piotr Laskowski

Leszek Piotr Laskowski

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

"Mierność poetów” 

 

Toniemy „tu” – odmieńcy,

wariaci uzależnień,

łajbą, co weny nabiera

z tworzywa zmielonego.

 

W wiosennych kiełkach,

nowo płodowych,

pośród drzew lasu

Szymborskiej i Słowackiego.

 

Każdy z nas słowo

swej myśli zapisuje

i na opinię nie czeka,

bo mu to powiewa.

 

Rodzina oszołomów,

zagubiona w otoczeniu,

w którym większość

poezję olewa.

 

Idziemy razem

przez natury sekrety

i ludzkie uczucia

bardzo ciemną knieją.

 

Lecz choć nas kpiąco

mijają na szlaku,

my w każdym szeleście

słyszymy głos duszy.

 

Nie chcemy złota

ni braw na wiwat,

póki w nas rytm ten

kamienie porusza.

 

A gdy dobijemy

do swych dni brzegu,

zostaną po nas

te wersy w ciszy.

 

Wiatr prochy rozwieje

w sekrety natury,

a serce poety

ktoś inny usłyszy.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

14
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@leszek piotr laskowski

 

Wiersz jest przewrotny już w tytule - "mierność" to słowo z pozoru pejoratywne, lecz obracasz je w odznakę dumy. To poetycki manifest grupy twórców, którzy piszą nie dla chwały, lecz z wewnętrznej konieczności. Ton jest ciepły, solidarny, momentami ironiczny wobec świata zewnętrznego, ale nigdy gorzki.

„Mierność poetów" to wiersz-wyznanie i wiersz-zaproszenie. Mówi- jesteśmy zwykli, zagubieni, ignorowani — i właśnie dlatego piszemy prawdziwie. Tytuł-prowokacja okazuje się tytułem-pochwałą. Mierność nie oznacza tu przeciętności, lecz "miarę ludzką", w przeciwieństwie do pustej sławy. To wzruszająca deklaracja tych, którzy piszą, bo inaczej nie potrafią. Świetny! :)

Leszczym

Leszczym

Opublikowano
Opublikowano

@leszek piotr laskowski Ogólnie uważam, że w poezji jest coś niesamowitego. Zwłaszcza teraz, w internetowych czasach. W czasach gdy w net coś wrzucić możesz w 3 sekundy. Dobry poeta jest w stanie napisanym tekstem, napisanym naprędce i na poczekaniu, dosłownie w kilka minut, zrobić niesamowity młyn. Dosłownie w maleńką chwilunię. Krótką bardzo. Oczywiście system się przed tym broni i pomijaniem i nie odpłacaniem starań i różnymi obserwo i kłopotami z wydawnictwami i temperowaniem i przycinaniem i wieloma jeszcze innymi zagrywkami, ale generalnie potencjał jest olbrzymi. Widzę w tym zresztą podobieństwo do drona. Kiedyś czołg za miliony dolarów robił robotę, teraz wystarczy mały dronik za nieporównywalnie mniejsze pieniądze i absolutnie dużo mniejszy kłopot logistyczny. Jest w tym coś i nieprzewidywalnego i niełatwego do okiełznania. Tyle że na mój ogląd wymaga to opanowania warsztatu przez co najmniej kilka lat, ale możliwości są niebywałe.

@leszek piotr laskowski I w ten sposób dochodzimy do kolejnej racji Schizofreników, zresztą piętnowanej od lat, że małe jest wielkie bardzo :)))))

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      wiosenny sen

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
    • Stukacz
      Obęd

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Odchodzę – może kiedyś wspomnę Że nie było jak chciałem – trudno Wiem, że nigdy nie zapomnę Z Tobą nie było mi nudno   Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami Wiersz na koniec. A kwiaty? Z pocałunkami…   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – bez szczypty żalu Bez złudzeń, bez cierpienia Odchodzę od Ciebie pomału Bez duszy swędzenia   A rozkosz, spotkania nasze? Już nie dumam nad nimi I strumień ciszy w sobie gaszę Złudzeniami czyimi?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – sam łóżko zaścielam Tam gdzie nie ma już Ciebie Sen w zagęszczeniu powielam I zasypiam jak księżyc na niebie   Rano budzę się drżący i cichy Bez śpiewu, zapachu Twojego Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy Nie sprzątam ich – dlaczego?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Myślami od Ciebie odchodzę Na nic więcej się nie zgodzę
    • obywatel
      jeszcze raz lustereczko czyli poeta w krzywym zwierciadle

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Berenika97nie zawsze jest to pleonazm czyli fakt autentyczny, akuratny wydał mi się taki zestaw sceny, chcąc prastarymi dywagacjami o poetach poprowadzić wraz z AI porównawcze teksty. Jakoś nikt nie zwrócił uwagi na dwie wersje, a bardziej na scenę i aktorów. Nie mam żadnego stosunku do tego czy rzeczywiście jest to prawda, zresztą ona zawsze leży po środku. Osobiście ciekawe wnioski dla mnie wynikają z tego faktu. Autentyczne bo widz bierze w nich udział. Dziękuję i pozdrawiam. 
    • .KOBIETA.
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   z dedykacją dla mnie ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        dlaczego Ty mi to robisz @LessLove ? Wiadomo, że nie dla Ciebie :) nie dałbyś sobie ze mną rady ! Będę płakać !
    • UtratabezStraty
      Przygoda z moją idealną żoną (Przygoda idealnej kobiety) X

      Przez UtratabezStraty · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski, chyba już drugi raz polubiłeś jeden z odcinków "Przygody z moją idealną żoną", ale jeszcze nie komentowałeś tego cyklu opowiadań. Czy mogę zatem zapytać, co ci się podoba w tej historii?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...