Aleksander (1). Nawiązanie połączenia.

[vioara stelelor]

Nie jestem tym co mi się przydarzyło, jestem tym kim postanowiłem się stać.

C. Jung.

 

 

 

 

 

hej

jesteś tam?

 

przeszukuję w sobie puste pokoje

powódź po odwilży

zostawiła pobojowisko

muszę go odnaleźć

 

hej

chodź do mnie!

 

jedyne światło jakie mam

to stara latarka sprzed lat

została mi z czasów

młodzieńczych włóczęg

dookoła świata

 

jasna plama przesuwa się

po ścianach bez okien

oddech grzęźnie w ciemnościach

dusznych od cudzej pamięci

 

hej

nie bój się...

 

czego ci potrzeba?

przestrzeni?

ciepła?

moich rąk?

 

ja cię wysłucham

obiecuję

 

i wtedy pojawia się

malutki niczym krasnoludek

ledwie widoczny wśród wielkich słów

z których żadne

nie jest tym czym powinno

 

kto ci to zrobił?

 

ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem

 

biorę go w dłonie

jak kiedyś pewną nakrapianą żółto gąsienicę

którą przeniosłem z ruchliwego chodnika

na trawę w parku

 

od dziś będę przy tobie

już wiem dla kogo moja krew

będzie płynąć hojnie

zbawiennie

 

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@vioara stelelor

...

w chwilach 

zwątpienia 

w poszukiwaniu 

swojego miejsca 

 

niedawno 

było w zasięgu 

zapachu piwonii 

a może ... nie 

 

warto 

zobaczyć dziecko 

któremu pomogło 

się kiedyś 

przejść przez 

ruchliwą ulicę 

 

słońce wschodzi 

i w czasie niepogody 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[vioara stelelor]

@andrewDzięki.

Stworzyłam sobie takiego bohatera lirycznego, któremu chcę towarzyszyć w pewnej drodze.

[Charismafilos]

@vioara stelelor opowieść zaczęła się wciągająco... kiedy następne odcinki? :))

[andrew]

@vioara stelelor

...

warto mieć komu przekazywać myśli z poza codzienności. 

Ja mam takiego , siebie. Często się nie możemy porozumieć,ale ...

[vioara stelelor]

@Charismafilos

Cieszę się, że wciągnęła - nie wiem, kiedy następne - musiałabym spytać mojej weny i wyobraźni:)

Planuję, żeby były, bo temat wydaje mi się ważny.

@andrew

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 :)

[Charismafilos]

@vioara stelelor to ja kibicuję, ale weny nie poganiaj ;)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A gdzieżbym śmiała, jeszcze się zamknie w sobie i pójdzie w siną dal... ;)

[Charismafilos]

@vioara stelelor jedni za nią łażą a do innych sama przychodzi... ponoć ;)

[andrew]

@vioara stelelor

Długo czekał ten bohater,kiedyś zorientujesz się, że to Twoje drugie JA...

[Czarek Płatak]

Przejmujący i dojrzale szczery - mocno wybrzmiewa spotkanie z własnym zranionym 'ja'.
Najbardziej działa tu kontrast między czułym wołaniem a tym jednym, oskarżycielskim: 'ty'.

[Myszolak]

@vioara stelelor Dla mnie ten wiersz jest o własnym wnętrzu. Peel odnajduje swoją niezagojoną raną i postanawia się z nią zmierzyć, prawdopodobnie po przeszłych próbach wyparcia i wymazania z jej pamięci. Latarka pozostała z czasów młodzieńczych włóczęg - ja to rozumiem w ten sposób, że ta rana powstała dawno temu i przez bardzo długi czas była nieruszana. "Ściany bez okien, oddech grzęznący w ciemnościach' - To bardzo przykry obraz, coś co zostało odrzucone i głęboko tłamszone przez długi czas. 

Idealnie przedstawiłaś obraz tej, może nawet traumy, w postaci czegoś co przypomina krasnoludka, którego przysłaniają ciężkie słowa. Gdy myślimy o naszych krzywdach, często wyobrażamy je sobie w formie jakichś demonów czy innych przerażających stworzeń. Gdy w rzeczywistości jest to malutka istota, której przytrafiło się coś, czego nie była w stanie udźwignąć. I zamiast z tym walczyć, należy się tym zaopiekować, spojrzeć właśnie z takiej perspektywy - z troską i miłością do siebie, tak jak robi to peel. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przyjęłam to jako ranę, czy krzywdę, czy nawet traumę, jednak po tym wersie myślę, że to raczej zaniedbana, pominięta, domagająca się uwagi część siebie. 

 

Ogólnie - mega mi się podoba :)

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor Bardzo ciekawa i nieoczywista podróż w głąb siebie. Czekam na kontynuację :)

 

Odwilż odkryła.

Kości dawnych nadziei.

To twoje pole.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Mam nadzieję, że ten komentarz bardziej Ci się spodoba (niż mój poprzedni).  Wiersz jest głęgoko psychologiczny, można by go rozbierać na czynniki proste i jeszcze prostsze i długo.  Napisany z dużą wiedzą psychologiczną. 

To niezwykle intymny i poruszający zapis wewnętrznego dialogu oraz procesu samouzdrawiania - poszukiwanie zagubionej części siebie (najprawdopodobniej tzw. „wewnętrznego dziecka”), konfrontacja z własnymi zaniedbaniami oraz ostateczne otoczenie samego siebie czułością i opieką.

 

Podmiot liryczny zaprasza nas do wnętrza własnej psychiki, którą obrazuje jako fizyczną przestrzeń- „puste pokoje” i „ściany bez okien”.

Dla mnie najbardziej poruszającym momentem wiersza jest krótki dialog-

"kto ci to zrobił? ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem".

 

To moment pełen bólu, ale i uświadomienia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że to nie okrutny świat zewnętrzny skrzywdził jego wewnętrzne "ja", ale on sam - poprzez ignorowanie go, narzucanie mu presji i odcinanie się od emocji.

 

Zakończenie to deklaracja miłości własnej. Słowa o krwi, która „będzie płynąć hojnie, zbawiennie” to obietnica powrotu sił witalnych. Energia życiowa, która wcześniej uchodziła w pustkę, teraz posłuży do ożywienia i ochrony własnego wnętrza.Wiersz ma formę niemal dramatyczną, przypomina zapis sceny z terapii lub medytacji.

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)