Pustka po nas

[Whisper of loves rain]

Idziemy przez życie z zimnym spojrzeniem,
z sercem jak kamień i twardą powieką.
Bierzemy od świata wszystko bez wahania,
a dać coś drugiemu jest dla nas daleko.

 

Patrzymy w lustra — tam jest bezpiecznie,
tam nikt nie prosi o ciepło ni pomoc.
W oczach drugiego czasem jest rozpacz,
a rozpacz cudza to dla nas kłopot.

 

Mijamy ludzi, którzy się kruszą,
jak stare mury pęknięte w ciszy.
Słyszymy krzyk, lecz udajemy głuchych,
bo cudzy ból nam spokoju nie niszczy.

 

Mówimy pięknie o sercu i dobru,
o wartościach, które podobno znamy.
Lecz gdy przychodzi chwila prawdziwa,
to oczy w bok — i dalej idziemy sami.

 

Tak budujemy nasze istnienie
z pychy, wygody i pustych słów.
Z życia, w którym najważniejsze
jest tylko „ja” pośród wszystkich „tłumów”.

 

A potem przychodzi cicha godzina,
gdy wszystko nagle traci znaczenie.
Milkną ambicje, pieniądze i racje,
a zostaje tylko nasze sumienie.

 

I wtedy prawda uderza najmocniej:

Zostanie po nas tylko to, co daliśmy innym.
A jeśli nie daliśmy nic — nie zostanie nic.

[Le-sław]

Bardzo poważny temat i klimat, w którym często przebywam. Ładna delikatna forma.

Bo kiedy, jak nie teraz powinniśmy dawać z siebie i brać, to co autentyczne.

Zasada "jesteśmy tym, czym się karmimy" działa również w świecie emocji. Powinniśmy być bardziej otwarci, odważni, może zuchwali, ostentacyjni, a - jak piszesz - nie decydujemy się na to, a czas tej "bajki z naszym udziałem" w obsadzie mija bezpowrotnie. Pzdr

[huzarc]

@Whisper of loves rain Z przesłaniem. Dobre i wartościowe.

[Christine]

@Whisper of loves rain

 

Czytam i już wiem, że ten wiersz mówi o nas wszystkich, w tych momentach gdy wygoda wygrywa z obecnością. To ważny tekst. Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Mocny rachunek sumienia z naszego egoizmu. Wiersz obnaża kontrast między tym, co deklarujemy, a tym, jak faktycznie traktujemy drugiego człowieka. Przypomina, że na końcu drogi nie liczą się nasze sukcesy, ale ślad, jaki zostawiliśmy w sercach innych.