Bez twarzy

[aniat.]

Przyjechał kuglarz na plac,

tajemnicę rozstawił na scenie.

Wyciąga rekwizyty,

co prawdą jest, a co złudzeniem.

 

Z rękawa wysypuje

garść lekkich piór kolorowych,

a one tak zuchwale

pchają się widzom do głowy.

 

I zamazują obraz,

ten wyraźny, prawdziwy,

a kuglarz przenika wzrokiem,

gdzie prawda jest, a gdzie dziwy.

 

W dłoniach układa zachwyt,

żongluje i mamy strach,

już nasze emocje w matni,

czy to już och, czy ach.

 

Kuglarz czaruje, kusi,

a widz namiętnie marzy,

lecz po zamknięciu kufra

wychodzi z teatru bez twarzy.

[vioara stelelor]

@aniat.Przekleństwo kuglarza, klauna, trefnisia.

Władza nad złudzeniami tłumu - i samotność kogoś, kto jest świadomy tego, że całe życie jest iluzją.

Przypomniała mi się piosenka:

 

 

"Klaun nie żyje"

 

Jej tekst pasuje do Twojego wiersza.

[hollow man]

@aniat.

Ciekawe ujęcie. Wydobyłaś nieco dwoistej natury archetypu trickstera, chociaż finał nie wskazuje, abyś darzyła go sympatią :)

I oczywiście, nie mogło zabraknąć tego utworu w nawiązaniu:

 

 

[aniat.]

@vioara stelelor Nie znałam wcześniej tego utworu. Świetna, rockowa nuta. I rzeczywiście, słowa pasują. Dziękuję za zainteresowanie.

@hollow man Ech… te głosy.

[Berenika97]

@aniat.

 

To piękny, wieloznaczny wiersz o manipulacji i złudzeniu. Dla mnie to świetna metafora współczesnych mechanizmów wpływu - mediów, reklamy, polityki. Kuglarz nie kłamie wprost, on tylko żongluje tym, co widzimy.

Pewnie większość z nas wszyscy była tym widzem wychodzącym z teatru bez twarzy, nie wiedząc dokładnie, kiedy oddaliśmy ją dobrowolnie.