Ballada o wyspach nieprzespanych — II

[A.Between]

noc nad Gwadalkiwirem rozpięła balkony
gitara zapaliła w powietrzu pierwszy krąg
z ulic wyszły czerwone suknie jak płomienie
i taniec rozwiązał milczenie naszych rąk

 

obcas uderzał w kamień — krótko, nieustępliwie
jak serce które nie chce zgubić swego tła
a struny niosły cię dalej przez ciemne oliwki
gdzie w winie dojrzewała niedopita łza

 

twoje włosy pachniały rozgrzanym południem
i solą która wraca z dalekiego dna
gitara mówiła coś ciszej i trudniej
jak gdyby znała pytania sprzed wielu lat

 

a potem ucichł taniec i krąg się rozproszył
noc w butelkach zostawiła tylko ton
i znów wróciły wyspy których nie przeszedłem
z twoją czerwoną suknią na horyzoncie stron

 

i tak idę przez ciszę jak przez archipelag
gdzie gitara w oddali jeszcze czasem drży
bo każda nieprzespana wyspa była tobą
a ja tylko uczyłem się na niej śnić.

[Charismafilos]

@A.Between dobre! sugestywne :)

[vioara stelelor]

@A.BetweenPiękne obrazowanie, przenosi w ten świat między jawą a snem, kiedy do głosu dochodzi podświadomość i wizualizuje ukryte  pragnienia.

A te pragnienia zostały w wierszu opisane w sposób, który czytelnikowi mebluje wyobraźnię - czuć podskórnie tę namiętność bez ujścia, taniec który staje się metaforą bliskości, południowe gorąco we krwi.

Intensywny emocjonalny wiersz, a samo określenie - wyspy nieprzespane - znakomite :)