nocny wieżowiec

[Migrena]

okna wiszą w ciemności jak zimne akwaria

miasto głęboko pod nami mruczy
w kablach
w rurach
w wybebeszonych ulicach

wchodzę do windy

metalowa matryca

lustra powielają milczenie tracąc
kształt w nieskończoności

szklane oko kamery w narożniku sufitu
żre obecność bez mrugnięcia jak bezduszny świadek
który nie odróżnia modlitwy
od erekcji
od głodu
od drżenia ciała

drzwi prawie się schodzą i wtedy twoja ręka przebija je w ostatnim calu

wchodzisz gwałtownie jakby noc wciąż trzymała cię za kark

pachniesz lodowatym tlenem
mokrym asfaltem
i tym nagłym zwierzęciem
które wibruje pod twoją skórą

drzwi ryglowane ciężkim klik

krwawe cyfry nad nami
rosną w neonowym odliczaniu

w szybie wysoko nad kabiną stalowy kabel wyje pod ciężarem naszej ciszy

jedyny nerw wyrwany z krtani miasta napięty do pęknięcia
napięty tak mocno że zaczyna pamiętać ból

stoimy za blisko
zbyt blisko na obcych
to już jest wtargnięcie

twoje ramię parzy moje
ten dotyk nie znika
wgryza się
znajduje drogę do tętnic

winda szarpie w górę
lekki wstrząs
metal dyszy

twoje oczy są gęste
niecierpliwe pełne nocnego żaru
patrzysz tak jakbyś mnie rozcinała
jakbyś przypominała sobie topografię moich blizn i moich szwów

smak soli na karku

twoja dłoń kotwiczy na moim biodrze
a grawitacja zdycha bez pytania

to jest spokój drapieżnika
który odnalazł swoje terytorium
swoją własność

piętra mijają
dziewięć
dziesięć
jedenaście

w tej ciasnej puszce powietrze zaczyna drżeć i gęstnieć
od skóry
od potu
od ciepła

twoje włosy na mojej szyi są jak zapalnik cichy prąd idzie po kręgach w dół kręgosłupa

twój oddech jest za krótki
zbyt gorący na miejsce
gdzie ludzie mają tylko stać i milczeć czekając na ocalenie drzwi

twoje usta przy moich bez słów

ciało wykłada swoją rację
powoli
brutalnie
cierpliwie
nieodwołalnie

palce ryją nowy alfabet
- mój ból i rozkosz

w szybie windy metal skowyczy
jakby budynek poczuł
że w jego sterylnym wnętrzu
pękło coś żywego krwistego i niebezpiecznego

twoje udo twarde ciepłe i czułe
dyktuje moją uległość

twarz przy twarzy
usta tak blisko że ślina miesza się ze śliną
że oddech miesza się z oddechem

ta stalowa klatka
zawieszona w próżni szybu
staje się jedyną amboną świata
gdzie liczy się tylko prawo skóry

przyciągasz mnie
nie ma już pomiędzy
jest tylko łomot serca
i to bezwstydne wycie mięśni

głód który nie potrzebuje nazwisk bo jest starszy niż język

nasze tkanki pamiętają się
z jakiegoś pierwotnego błotnistego życia gdzie ciało było jedyną mową

winda zwalnia
świat pod nami karleje
świat nad nami jeszcze nie wie

a tutaj w tej skrzyni uniesionej w noc
twoje usta pożerają mój oddech zachłannie jak ostatni haust powietrza pod wodą

ciało wierzy natychmiast

choć drzwi zaraz wyplują nas
w jasny korytarz
choć beton upomni się o schematy
i swoje reguły
przez te kilka sekund
między jednym piętrem a drugim
 - zewnątrz nie istnieje

wieżowiec jest tylko klatką piersiową
w której bije nasze wspólne jedyne tętno

ten beton
ta noc
to miasto
są tylko tłem dla potu na twojej skórze
dla tego krótkiego czarnego pożaru
który trawi nas bez pytania
który zapala się między ludźmi

dwoje obcych ludzi
w mechanicznym sercu kolosa
zatrzymało obrót ziemi
w jednym wspólnym
spalającym nas
oddechu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[aniat.]

@Migrena Jakie to erotycznie piękne, tyle emocji… czytałam na jednym oddechu. Bardzo mi się podoba.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[huzarc]

@Migrena

To bardzo mocny wiersz narracyjno-erotyczny o dużej intensywności obrazowej. Można go czytać zarówno jako scenę fizycznego napięcia między dwojgiem ludzi, jak i jako metaforę wybuchu pierwotnej energii w sterylnej przestrzeni nowoczesnego miasta.

To wiersz o nagłym wybuchu instynktu i bliskości w przestrzeni całkowicie kontrolowanej przez technologię i społeczne reguły. Kolejny rozdział wielkiej poetyckiej opowieści o nich…

[Berenika97]

@Migrena

 

To bardzo mocny, drapieżny i niezwykle zmysłowy wiersz. 

 

Winda odgrywa tu rolę najważniejszą - to kapsuła odcięta od świata zewnętrznego. Zwykle jest to miejsce krępującej ciszy ("lustra powielają milczenie"), gdzie obcy ludzie unikają kontaktu wzrokowego. Wiersz łamie tę społeczną konwencję. Winda staje się tu "amboną świata", mikrokosmosem zawieszonym między piętrami ("zewnątrz nie istnieje"). Bohaterowie są zamknięci w puszce, co potęguje napięcie niczym w szybkowarze, doprowadzając do nieuniknionej eksplozji fizyczności.

Erotyzm jest brutalny, bezwarunkowy i pierwotny.

Ciało nie pyta o zgodę umysłu - pożądanie jest tu pokazane jako siła starsza niż cywilizacja ("starszy niż język"), która zrównuje dwoje obcych sobie ludzi do poziomu czystej, czującej tkanki.

 

Świetny tekst - jak zawsze u Ciebie!

Nagły wybuch namiętności okazuje się jedynym sposobem na poczucie, że się żyje. Przeczytałam jednym tchem,