Emily Jane Brontë - Nadzieja (Hope)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nadzieja trwożną przyjaciółką była-

Z dala od krat mej nory siadając,

Na koleje mego losu patrzyła

Spokojnie, jakby serca nie mając.

 

Okrutna była przez swoje obawy.

Zza prętów wyjrzałam, by ujrzeć ją

W dzień jeden ponury i nieciekawy,

Ona zaraz twarz odwróciła swą!

 

Jak strażnik lichy, lichą straż trzymała,

Wśród zmagań o pokoju szeptając;

Śpiewała sobie, kiedy ja płakałam,

Gdy się wsłuchałam, szybko przestając.

 

Zakłamana była i nieugięta.

Gdy pękła ostatnia z mych radości

Nawet sam smutek był się opamiętał

Widząc żałosne pozostałości;

 

Nadzieja - która szepcząc by mi dała 

Balsam, co mógłby ból mój ukrócić -

Skrzydła wzniosła i ku niebu wzleciała;

Odeszła - by już nigdy nie wrócić!

 

I Emily:

Hope was but a timid friend-

She sat without my grated den

Watching how my fate would tend

Even as selfish-hearted men.

 

She was cruel in her fear.

Through the bars, one dreary day,

I looked out to see her there

And she turned her face away!

 

Like a false guard false watch keeping

Still in strife she whispered peace;

She would sing while I was weeping,

If I listened, she would cease.

 

False she was, and unrelenting.

When my last joys strewed the ground

Even sorrow saw repenting

Those sad relics scattered round;

 

Hope - whose whisper would have given

Balm to all that frenzied pain -

Stretched her wings and soared to heaven;

Went- and ne'er returned again!

[Sylwester_Lasota]

Bardzo smutny wiersz, ale jest w nim zawarta pewna, zazwyczaj niezupełnie uświadamiana prawda, że bywają sytuacje beznadziejne. W każdym razie, tak to odczytuję.

Pozdrawiam.