miejsce na ziemi

[Czarek Płatak]

miejsce na ziemi 

 

słyszałaś o tym że 

wszędzie dobrze 

gdzie nas nie ma

 

to ja właśnie jestem

wszystkimi miejscami 

jednocześnie 

 

pewnie dlatego do dziś 

nie znalazłem tego mojego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[huzarc]

@Czarek Płatak Nikt Niebiescy przypisany do miejsca. Jesteśmy zbiorem miejsc nieoznaczonych, dla jakich szukamy jednak współrzędnych, stąd często nam nazwać miejsca bliskie i dalekie, ciężko wobec nich ustawić odpowiednio zawieszony horyzont. Tak czytam:)

[Myszolak]

@Czarek Płatak Widzę to jako ciągłe dostosowywanie się do czyichś oczekiwań, bycie wszędzie dla kogoś, nigdy dla siebie. 

„wszędzie dobrze gdzie nas nie ma” - twój wiersz ukazuje dla mnie ciekawy wymiar tego przysłowia, że „dobrze” jest tam, gdzie nie pokazujemy prawdziwych emocji, nie mówimy tego co naprawdę myślimy. 

[Charismafilos]

@Czarek Płatak

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to jest przereklamowane ;) a na dodatek słaba teza i też marnie udowadniana ;)

 

Ogólnie - znane mi rozterki... 

[Pisarzowiczka]

Świetny wiersz!

[Jacek_Suchowicz]

@Czarek Płatak

 

wszędzie dobrze gdzie nas nie ma 

mówią nasze wyobrażenia

i nieufność miejsce zmienia

jeszcze gorzej - zmieńmy temat

 

pozdrawiam

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Ten wiersz to krótka, ale treściwa refleksja nad tożsamością i (nie)możliwością zakorzenienia. Choć na pierwszy rzut oka wydaje się prosty, kryje w sobie ciekawą figurę retoryczną i egzystencjalny niepokój.

 

Bierzesz na warsztat popularne powiedzenie- „Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma”. Zazwyczaj rozumiemy je jako wyraz wiecznego niezadowolenia z tego, co mamy. Tutaj jednak podmiot liryczny nadaje mu nowy, niemal metafizyczny sens. Skoro „dobrze” jest tam, gdzie go nie ma, to on - stając się tymi wszystkimi miejscami - automatycznie wyklucza się z możliwości odnalezienia „dobra” (czyli swojego miejsca).

 

Najciekawszy jest środek wiersza- „to ja właśnie jestem , wszystkimi miejscami , jednocześnie”. Podmiot czuje się tak bardzo rozbity wewnętrznie, że nie potrafi skupić się na „tu i teraz”.

Albo czuje więź z całym światem, ale ta „wszechobecność” staje się jego przekleństwem - jeśli jesteś wszędzie, to tak naprawdę nie jesteś nigdzie konkretnie.

 

Puenta wiersza jest dość gorzka. „Swoje miejsce” wymaga granic. Aby coś było moje, musi być oddzielone od „reszty”. Jeśli podmiot jest „wszystkim”, nie może mieć nic własnego na własność. To piękna metafora zagubienia we współczesnym świecie, który oferuje nam nieskończone możliwości, a przez to odbiera nam poczucie przynależności do jednej, konkretnej przestrzeni.

 

Urzekający i piękny zapis lęku przed rozproszeniem.

[Gosława]

Witaj w klubie tych którzy poszukują 

Ja mam tak jak Twój podmiot liryczny 

Wszędzie dobrze gdzie mnie nie ma

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to jedno słowo omijam w czytaniu, wg mnie niepotrzebne.

Treść lapidarna, ale środeczek "robi" świetną robotę....

Wierzę, że to miejsce na Ciebie czeka.. :)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

W jakimś sensie poszukałabym tutaj pytania o doświadczenie poety - autora.

Twórczość pozwala na przekraczanie barier i omniprezencję. Akt twórczy utożsamić można z aktem poznania, wykroczenia poza jakiekolwiek ramy, struktury.

To jakby ruch wstecz - od porządkowania świata do chaosu.

Trudno znaleźć swoje miejsce wtedy, gdy "wszędzie" zastępuje "gdzieś".

Poeta może tworzyć światy, ale w żadnym nie zamieszka.