W symbiozie

[Nata_Kruk]

 

           W symbiozie

 

 

wachlarze natury a to już tyle lat 
odkąd byliście małymi światełkami 
w churne dni - czas zerwał się z cugli - 
dzisiaj samodzielnie witacie świty a gdy 
jesteśmy razem zachęcacie głupawką
do kradzieży koni  i w jednej chwili 
znika lęk przed galopem po lesie - odgłosy 
i słowa a moja uwaga w drzewach dzięcioł 
stukiem nawołuje wiosnę wystraszone 
korniki skrobią -  o shit  - ślimak ślimaczy się  
na karpinie obok niego skaczą żabki
poddasze leśnej altany tęskniło za ciepłem
pająki tkają nowe sztucery by ustrzelić 
choćby kilku muszek po mrozopauzie pora 
na porządny posiłek - w zagłębieniach  
schowały się przed słońcem zwały śniegu 
nieopodal ruda kitka... przypomina sobie
gdzież to jesienią schowała...

 

- spójrz na mamę czy ona nas słucha...
- słucham i... słucham też... przy okazji... 
 
Tyci i Dallas wymienili między sobą 
znaczące spojrzenia oraz... uśmiech

 

 

 marzec, 2026

 

 

[huzarc]

@Nata_Kruk

Wiersz o czasie, dorastaniu i rodzinnej bliskości, opowiedziany poprzez obraz wspólnego pobytu w naturze. Ma formę luźnej, niemal strumieniowej obserwacji świata, w której mieszają się obrazy przyrody, humor i czułość. Bardzo prawdziwy.

[andrew]

@Nata_Kruk

...

wczoraj … cudowne 

chociaż nie  zawsze 

 

zniknęło 

jak piękna zorza 

budząca zachyt 

spoglądam na nie  

widzę z nim różne dziś 

wiele obiecywało 

jak piękna zorza 

budząca zachyt 

 

spoglądam  ...

widzę tamten świat 

 

wiosną budził 

nie tylko nadzieję 

wiele obiecywał 

 

obiecywał 

i dawał 

starczy na każde jutro 

 

jesteśmy tam na zawsze 

nawet jak niektórzy ...odeszli 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 12 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@Nata_Kruk

Podoba mi się sposób, w jaki pokazujesz bliskość pomimo upływu czasu i zachodzących zmian.

Wspólne doświadczanie przyrody podkreśla ten proces, synchronizuje się z nim.

 

[Alicja_Wysocka]

@Nata_KrukZapatrzyłam się Nato, na ten obrazek, uroczy :)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Urzeka mnie to przejście od sentymentalnego wspomnienia "małych światełek" do wspólnego galopu przez las. Tytułowa symbioza to tutaj nie tylko współistnienie z naturą, ale przede wszystkim ta niesamowita więź, w której dzieci i rodzice potrafią czytać sobie w myślach - nawet gdy mama "odpływa" w stronę dzięcioła i korników.

Bardzo autentyczne i piękne! 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - piękny wiersz - 

                                         Pzdr.uśmiechem.

[Jacek_Suchowicz]

@Nata_Kruk

 

trudno to wszystko nazwać symbiozą

dzieci rodzina przyroda las

ta wspólna miłość prowadzi po coś

i zrozumienie w rozumie trwa

 

słyszymy zdania których nie słychać

znamy pragnienia co w sercach tkwią

wzrokiem do wnętrza umiemy wnikać

i poznaliśmy słów naszych moc

 

...

 

serdecznie pozdrawiam:))))))

[Nata_Kruk]

@huzarc... śliczny komentarz... :) dziękuję.

 

@andrew... "obiecywał i dawał.. starczy" na dłuuugo... niech..:) Dzięki Andrzej.

 

@Alicja_Wysocka.... @Waldemar_Talar_Talar... Ala, uroczy.? cieszę się... :) Waldku..

dzięki za dobre słowo.

 

@vioara stelelor... o to mi chodziło.. bliskość.. pomimo upływu czasu. Dziękuję Ci... :)

 

@Berenika97.. słowo.. symbioza.. dane ciutkę na wyrost, być może, ale.. czułam to tak,

jak właśnie opisałaś w komentarzu, za który bardzo dziękuję... :)

 

Dygam za każde zostawione słowo.. DZIĘKUJĘ.

 

@Wochen... @Łukasz Jurczyk... @Rafael Marius... Wam także dziękuję za ślady czytania.

 

 

Edytowane 10 minut temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jacku... bardzo Ci dziękuję za nową, ciekawą treść w temacie.

    symbioza w wierszu zatacza koło                    
    niczego nie chce - jak w życiu - różnić
    usłyszeć można - niepowiedziane - 
    wyczuć pragnienia a nawet smutki

 

Także serdecznie pozdrawiam... :)