Gdzie rdzewieją miecze: 48. Wolni od wszystkiego

[Łukasz Jurczyk]

48. Wolni od wszystkiego

(narrator: kancelista perski)

 

1.

 

Zwycięstwo wielkie.

Tak wielkie, że król nie chce się

nim chwalić.

 

2.

 

Zbyt ciche kroki posłów.

Zła nowina

nie potrzebuje krzyku.

 

3.

 

„Dzielni do końca”.

Płacz wdów w Persepolis

brzmi jednak inaczej.

 

4.

 

„Szachinszach zbiera siły”.

W rzeczywistości zbiera

tylko resztki życia.

 

5.

 

Wiatr niesie piasek.

Zwiastun rzeźbiarza,

co skruszy nasz tron.

 

6.

 

Piszemy o słońcu.

Ubieramy kłamstwo

w jedwabne strofy.

 

7.

 

Dźwięk lutni jak modlitwa.

Bo na słowa bogowie

dawno ogłuchli.

 

8.

 

Jeszcze jedno zwycięstwo
takie jak to —
i będziemy wolni od wszystkiego.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Główna oś utworu to zderzenie propagandy z rzeczywistością.

Kancelista jest świadkiem (i współtwórcą) kłamstwa, które ma ratować morale i twarz władcy.

 

W części 1. i 4. widoczne jest, jak machina państwowa próbuje przekuć klęskę w „wielkie zwycięstwo” .

A przecież wiadomo, że pod Issos Dariusz III uciekł z pola walki, zostawiając nawet swoją rodzinę.

 

W części 6. kancelista zamiast pisać prawdę o krwi i klęsce, musi „ubierać kłamstwo w jedwabne strofy”. Panuje wszechobecne kłamstwo i głuche milczenia bogów, jedyną modlitwą staje się muzyka pozbawiona słów.

 

Aleksander Macedoński jest tu nazwany „rzeźbiarzem, co skruszy nasz tron” - siłą niszczycielską, ale i formującą nowy porządek świata.

 

„Wolni od wszystkiego” oraz ostatnia część - to świetna czarna ironia. Narrator kpi z oficjalnej propagandy. Jeśli odniosą jeszcze jedno takie „zwycięstwo” (czyli druzgocącą klęskę, którą aparat państwowy każe nazywać wygraną), imperium przestanie istnieć. Będą „wolni”, bo stracą wszystko.

 

Genialne studium upadku.

 

Rydwan króla pędził jak wicher.

W kronikach oficjalnie zapiszemy,

że wyprzedzał samą chwałę.

 

[Nata_Kruk]

@Łukasz Jurczyk... królowie chyba zawsze chwalili się swoimi dokonaniami.. podbojami, a tfu...

Piątka i szóstka.. :) świetne..  Jeszcze jedno zwycięstwo.. takie jak ..to.. :) a które.?. poczekajmy na nie.

Miłe czytanie. Dobrej nocy.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Rola propagandy myślę, że była istotna, nawet w czasach analogowych :)

 

Na tablicach triumf.
Na drogach
ucieczka.

 

Słowa były miękkie.

Porażka
lubi inne imiona.

 

Pozdrawiam

@Nata_Kruk Przed Dariuszem jeszcze jedno takie zwycięstwo :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Myślę, że obecnie jeszcze większa, że względu na globalny zasięg. Czyli znowu nic się nie zmieniło. :) 

 

 

 

„Cofamy się, by wciągnąć wroga w pułapkę”.

Wciągamy go tak głęboko w serce kraju,

że zgubimy się w nim sami.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Racja :)

 

Cień wielkiego króla.

Rozciągnięty na piasku,

by ukryć małe serce.

 

Prawda jest w rzece.

Zimna i czerwona,

nie potrzebuje heroldów.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk:) 

 

Nasze pieczęcie wciąż są z czystego złota.

Odciskamy je w wosku z namaszczeniem,

potwierdzając władzę nad ziemią, która do nas nie należy.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Smutny ten pasterz.

Wilk porwał mu owce,

on wciąż liczy trawę.

 

 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Urzędnik,który musi wybrać kłamstwo przy pełnej świadomości obłudy . Ten sarkazm jest świetny! A propaganda żyje i ma się coraz lepiej.

Ciekawa jestem, co będzie dalej.:)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Imperia rozpadają się w pył, a propaganda nigdzie się nie wybiera :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dalej będzie krew, pot i łzy... i trochę miłości.

 

Marsz do granic świata.

Zostawiliśmy tam nogi.

Wróciliśmy jako cienie.

 

Garść miłości w pyle.

Kwiat na polu rzezi.

Deptaliśmy go boso.

 

Pozdrawiam

 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Sic transit gloria mundi...

 

I to dotyczy każdego rodzaju wielkości.

 

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nic dodać nic ująć :)

 

Chwała to kłamstwo.

Karmiła nas w nocy,

by rano zabić.

 

Gdzie ich potęga?

W moich brudnych dłoniach.

Zaraz ją upuszczę.