Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niedopasowanie

aniat.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
aniat.

aniat.

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Słońce próbuje ogrzać moje zziębnięte kości,

wsuwa się na siłę przez rękaw płaszcza.

 

Niebo wnika w źrenice

i zmusza do spojrzenia łagodniej.

 

Wróbel na dachu głośno krzyczy o nieuniknionym

i z wyrzutem patrzy na moją niewiarę.

 

Wszystko krzyczy, że to już –

tylko ja jeszcze nie.

11
huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano

@aniat. Czytam po swojemu i widzę wiersz o chwili przejścia, gdy rzeczywistość już się zmieniła, lecz człowiek emocjonalnie wciąż pozostaje w poprzednim stanie, w chłodzie, zwątpieniu albo żałobie. Pozdrawiam:)

aniat.

aniat.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Myszolak Czasem trudno nadążyć, a czasami zatrzymuje Cię przeszłość, albo Twoja niepewność…

Dziękuję za zainteresowanie. Pozdrawiam ciepło.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@aniat.

 

lubię takie wiersze.


świat tutaj wie pierwszy
słońce
niebo
wróbel
cała ontologia rzeczy
już jest po stronie sensu.


tylko człowiek jeszcze stoi obok
w lekkim opóźnieniu istnienia.


to bardzo ładnie uchwycone
bez filozofowania
a jednak czysta filozofia !!!


moment
w którym rzeczywistosć już mówi "tak”
a człowiek jeszcze milczy


subtelny
bardzo dobry wiersz :)

 

aniat.

aniat.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Gosława Dziękuję. Dobrze, że to tylko przejściowy moment.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Myszolak Czasem trudno nadążyć, a czasami zatrzymuje Cię przeszłość, albo Twoja niepewność…

Dziękuję za zainteresowanie. Pozdrawiam ciepło.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      wet-on-wet

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Bardzo nastrojowy wiersz, w którym monotonna szarość deszczowej podróży staje się metaforą egzystencjalnego zagubienia. Świetny jest obraz palenia papierosa na poboczu, by "kolorem koszuli" przełamać szarość - to jakby gest oporu wobec przytłaczającego pejzażu i próba zaznaczenia własnej obecności w świecie. Znakomite jest zakończenie - pytanie, o obraz człowieka jako elementu większej kompozycji, który może zostać usunięty, jeśli nie będzie pasował do całości. Ta surrealistyczna puenta przenosi zwykłą podróż samochodem w rejony refleksji nad sensem własnego istnienia. 
    • Berenika97
      Letnie zawirowania

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec   Lato to podobno bardzo uważny słuchacz - na pewno wyłowiłoby ten wyjątkowy głos z miliona innych.  :)) Pozdrawiam. 
    • Jacek_Suchowicz
      rzozrzucane słowa

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      (tryptyk) Piszesz wiersze piękne, czułe I rytmiczne. Od niechcenia, tak przypadkiem Rzucasz słowa. I przeplatasz swe tęsknoty Spontaniczne, Z takim wdziękiem, że je można Zacałować. Chociaż wersy jednym ciągiem Są pisane, To przestrzenie między nimi, Pustką krzyczą. A te zwrotki niby razem Układane, Nigdy siebie nie zobaczą, Nie usłyszą. Wybacz proszę mą brutalną Ingerencję I przepraszam, że się wtrącam, Tu akurat. Lecz pozbieram Twoje słowa Bardzo skrzętnie, By je potem wszystkie razem Poprzytulać. Bardzo chłodno, ze złą miną, Patrzysz bokiem, Że zostawię twoje strofy Gdzieś na drodze. Jeszcze tylko się zatrzymam Rzucę okiem, Może zgarnie zabłąkany Ten przechodzień. Już pochyla się niechętnie I je czyta. Zebrał szybko wszystkie wersy W jedną całość I uśmiecha się serdecznie, Bo jak widać W słowach szczęście, na tej drodze Go spotkało. Za pazuchę skrzętnie schował Twoje wiersze I do serca je przytulił Tak ochoczo. Bo zrozumiał że miłości Są cenniejsze, Niż pieniądze, splendor, sława Oraz złoto. Idę dalej, a nade mną, Świeci księżyc. Mleczna droga gdzieś mnie wiedzie Wokół cisza. W dali wodnik wraz z pannami Wozem pędzi, Lecz hałasu ani rozmów Tu nie słychać. A przy drodze wartkim prądem Strumień płynie; Próśb, uczynków oraz marzeń Niespełnionych. Czy pragnienia ktoś wysłucha I je przyjmie, By nasycić i napoić Tych spragnionych? W dali ziemia swym błękitem Jeszcze mami. Tam się kończy i zaczyna Coś od nowa. Ktoś pamięta i wspomina Żeś kochany, Póki żyją - rozrzucane Twoje słowa.     wspomnienia do których wracam właśnie umuzyczniłem i nie che mi wejść na stonę proszę o podpowiedź
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 103. Nie jesteśmy cieniami

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Chciałabym w to wierzyć. :) Ale patrząc na to, jak trudno przekładać wiedzę o przeszłości na wnioski dla teraźniejszości i przyszłości -  coraz częściej myślę, że historia to jednak niedocaniana nauczycielka.:)  Pozdrawiam. :) 
    • Jacek_Suchowicz
      zasłowienie

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      ach te Twoje zasłowienie ładne no tak rozrzucane słowa wspomnienia ni jak nie chce się zapisać   może w oddzielnym poście też nie wchodzi plik muzyczny     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...