Termin ważności

[Berenika97]

Od lat utrwala pamięć

na nietrwałym papierze paragonów.

Żeby wiedzieć, kiedy kupił

ostatnie mleko.

W kuchni wciąż stróżują dwa kubki.

Jeden, z pękniętą wargą.

Drugi - gładki i pusty - relikwia dla gościa,

który nigdy nie przyszedł,

choć jego kroki

wciąż słychać na schodach.

Śmieci wynosi ukradkiem,

o zmierzchu.

Chowa przed światem

dowody swojej obecności.

W szklanym oknie telewizora żyją ludzie,

którzy potrafią rozmawiać ze sobą

dotykiem i głosem.

Ścisza więc dźwięk,

żeby nie przeszkadzać im w szczęściu.

W szufladzie, pod stosem rachunków,

trzyma list bez adresu.

Złożony na czworo,

jak skrzydła martwego motyla.

Nauczył się, że nawet za ostatnie słowa

będzie trzeba zapłacić.

Wie, że kiedyś wyjdzie

i nie przekręci zamka.

Zostawi klucz w drzwiach -

niech tkwi, dając pewność,

że dom zawsze czeka,

aż ktoś wreszcie wróci.

 

[andrew]

@Berenika97

...

czekamy aż będziemy 

wodą źródlaną 

czystą nieskazitelną 

 

wzdychając 

patrzymy na świat 

który jest obok 

obok nie w nas

 

Samarytanka mimo ...

otwiera się 

widząc pokorę 

proszącego o wodę 

nawiązuje dialog 

 

zakwita

wydaje dobry owoc

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 8 Marca przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Lenore Grey]

@Berenika97

Poruszający.

Szczególnie ten fragment:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[huzarc]

@Berenika97

Ten wiersz jest przejmującym portretem człowieka żyjącego w samotności tak długo, że samotność stała się jego naturalnym środowiskiem. Nie mówi o niej wprost, ale pokazuje ją poprzez drobne, codzienne gesty i symbole podkreślające ten stan a zarazem odruch wymazywania się z rzeczywistości, która jest obok obojętna - Pamięć na paragonach, dwa kubki, telewizor, list bez adresu, klucz w drzwiach. , są atrybutami tej alienacji. Całość to elegia o cichym życiu człowieka, którego świat skurczył się do drobnych rytuałów samotności, ale który mimo wszystko wciąż zachowuje małą przestrzeń dla nadziei.

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

pielęgnujemy naszą samotność

ciągle się bojąc otworzyć na innych

opisujemy ją przejmująco

żyjemy w pętli złudzeń naiwnych

 

pozdrawiam 

 

ps sytuacja z życia wzięta

[aniat.]

@Berenika97 Taki piękny i poruszający ten wiersz w swoim smutku. Sprawił, że się zatrzymałam i z wdzięcznością stwierdziłam , że jestem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

[Marek.zak1]

Przejmujący wiersz o tkwieniu w samotności z różnymi aspektami. To, co utrzymuje człowieka to wpojone, czy nabyte poczucie obowiązku i codzienność. Nie wiemy, co się wydarzyło w życiu peela, że tak się dzieje, bywa, że człowiek się sam z siebie odseparowuje od innych, bliskich i nie tylko, ale też bywa, że inni od niego, tak czy inaczej, pogrążanie ma tylko jeden kierunek. U wielu tak jest, ale dopóki umysł pracuje, zawsze jest jakaś szansa na zmianę. Pozdrawiam serdecznie. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piszesz, jak samotność jest oswajana rytuałami. Może jest to sposób na nią? Ale czy sama pamięć o poprzednim życiu może zastąpi życie po stracie? 

 

Świetnie oddajesz melancholijny wydźwięk utworu.

 

Wynosisz śmieci.

Dowody, że wciąż żyjesz.

Ukradkiem, w mroku.

 

Kroki na schodach.

Echo kłamie najgorzej.

Nic tam nie idzie.

 

Pozdrawiam

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 To bardzo ciężki obraz człowieka, który jest pogrążony w zmęczeniu i rezygnacji. To nie jest melancholia w której odnajduje spokój, a marazm i wypalenie.  I to ściszanie telewizora by nie przeszkadzać innym w szczęściu... to życie kompletnie poza światem, w głębokiej samotności która nie ma już nawet siły się sprzeciwiać, a pokornie układa się w ciele i sprawia wrażenie pogodzenia się z własną niedolą. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Te wersy podpowiadają mi, że ten stan wziął się z jakiegoś konkretnego zdarzenia. Dla mnie w życiu peela musiało zdarzyć się coś, co popchało go w stronę tej (cichej) autodestrukcji. Była kiedyś jakaś nadzieja, coś co miało się wydarzyć, było wyczekiwane, zapraszane, ale z jakiegoś powodu nie przyszło...a te kroki które słychać na schodach, są bardzo mocne, peel żyje w zapętleniu, nigdy nie pogodził się ze stratą. 

 

List schowany pod stosem rachunków, słowa za które trzeba zapłacić... jakby peel miał coś, co nie zostało dokończone, nie zostało przepracowane i dzień w dzień wysysa całą energię - to ta cena. 

 

I to ostatnie... trudno się to czyta. Peel jest uwięziony w przeszłości, nawet gdy wyjdzie i ją zostawi (pozornie)..nigdy jej nie zamknie, zawsze będzie liczyć, że to coś jednak kiedyś wróci. Nigdy nie zamknie tych drzwi całkowicie... a czy to naprawdę jest "wyjście"? No... nie sądze.

 

Nie wiem czym jest "to coś", nie mam żadnej sprecyzowanej myśli i nie chce wchodzić w szczegóły, bo mam wrażenie, że nazwanie tego nie jest potrzebne...nie chodzi o ciężar tej rzeczy, a o ciężar tego stanu.  

 

 

[iwonaroma]

Wzruszający. Bardzo.

 

 

[Berenika97]

@andrew

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam - piękny wiersz!

 

Woda źródlana -

ja mam tylko paragon

z datą starego mleka.

Ale w Twych słowach

Samarytanka przyszła.

Może wystarczy.

[Charismafilos]

@Berenika97 mocne i bliskie :) 

[Berenika97]

@huzarc

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tę lekturę. "Wymazywanie się z rzeczywistości, która jest obok obojętna" - tak, dokładnie o tym. Atrybuty alienacji stały się rytuałem. Tak też uważam. 

 

Serdecznie dziękuję! 

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję!  Przykro mi, że bliskie. Serdecznie pozdrawiam. 

[Charismafilos]

@Berenika97 nic nie szkodzi, dziękuję. Dodałem PeEla do kontaktów ;)

[Berenika97]

@Lenore Grey 

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam.

@Jacek_Suchowicz

 

Budujemy twierdze z własnych smutków, bo w nich przynajmniej wiemy, gdzie stoją meble.

Stawiamy zamki z piasku i żalu,

licząc, że fosa nas uchroni,

lecz w tym misternym, cichym detalu

brakuje tylko... czyjejś dłoni.

 

ps. Tak, to o prawdziwej osobie.

@aniat.

 

Bardzo dziękuję! 

 Pisałam o braku, a Ty znalazłaś w tym obecność. To wielki dar dla kogoś piszącego.

 

Serdecznie dziękuję! 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Masz rację - ten "wpojony obowiązek" to coś, co często trzyma ludzi przy życiu, nawet gdy życie się kurczy. I ta szansa na zmianę, póki umysł pracuje... podnosi na duchu.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję za tak miłe słowa.  Serdecznie pozdrawiam. 

 

Kubek z pęknięciem

wypija ciszę

za dwóch.

 

List bez adresu.

Motyl złożony na czworo.

Nie poleciał nigdzie.

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz. Rozłożyłaś wiersz na czynniki pierwsze i zobaczyłaś w nim więcej, niż ja świadomie włożyłam. To, co napisałaś o "zapętleniu" i niemożności pogodzenia się ze stratą - tak, dokładnie. I masz rację - nazwanie "tego czegoś" nie jest potrzebne. Ciężar jest w stanie, nie w przyczynie. Marazm, nie melancholia - trafne rozróżnienie.

Serdecznie dziękuję! 

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Berenika97]

 

@Simon Tracy @leszek piotr laskowski @Wochen @Radosław

 

Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[Radosław]

@Berenika97 Proszę bardzo. Wiersz zatrzymuje i porusza, chociaż temat bardzo trudny. 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@huzarc... celnie podsumowałeś, zgadzam się ze słowami, a to.. poprzez.. @Bereniko... w Twoim wierszu.

Bardzo dobre wyczucie tematu i piękne strofki.

Nikomu nie życzę tego typu samotności. Dobrze śpij.. :)

[marzipan]

@Berenika97 Ten wiersz to studium samotności, ale specyficznego rodzaju. Jest to proces wymazywania samego siebie - dokładnie w ten sam sposób, jak treść paragonu blaknie wraz z upływem czasu - aż wreszcie... zanika. Przy okazji jednak warto nadmienić, że paragon to druk termiczny - czyli mamy coś, co powstało dzięki transferowi... ciepła (i... pieniędzy :D)  

 

List mówi nam o jakiejś relacji. Skoro nie ma na nim adresu, prawdopodobnie napisał go sam podmiot. Nie wysłał go, bo nie miał adresu albo dlatego, bo nie zamierzał go wysłać. W kontekście listu fragment "za słowa trzeba zapłacić" myślę - dosłownie - o cenie znaczka pocztowego :D A tak na poważnie - podmiot zmaga się z konsekwencjami słów. Prawdopodobnie własnych.

 

W mojej ocenie ostatnia strofa jest niepokojąca. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo wiersz mówi ogólnie o samotności, a precyzyjniej chyba - zapaści pod wpływem nieobecności konkretnej osoby. Podmiot wskazuje, że kiedyś wyjdzie (zniknie jak napis z paragonu), zostawi niezamknięte drzwi. Twierdzi, że "dom zawsze czeka" - już nie on sam (przecież wyszedł z domu), ale cztery ściany, pusta skorupa, pusty paragon. I tu należy powrócić do tytułu: "termin ważności" się przedawnił. Termin ważności - termin ważności relacji, uczuć, a może okres czasu, podczas którego podmiot jeszcze był zdolny postrzegać siebie w kategorii bycia ważnym?

 

Jedno jest pewne - coś się przeterminowało. 

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję!  Takiej samotności (ani innej) też nikomu nie życzę. Serdecznie pozdrawiam. :) 

@marzipan

 

Dziękuję za tę analizę. "Termin ważności relacji, uczuć, a może okres czasu, podczas którego podmiot jeszcze był zdolny postrzegać siebie w kategorii bycia ważnym" - to zdanie mogłoby być drugim tytułem tego wiersza. I to o domu - już nie on czeka ... Tak - niepokojąca strofa. Niepokojąca, bo prawdziwa. Pozdrawiam.

 

@Rafael Marius  

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)