Upijanie rozsądku

[A.Between]

Kręcę łyżeczką
w kawie bez cukru.
Powoli rodzi się wir.
Czekam, aż coś wyjaśni.

 

Upijam rozsądek.
Obraz sprzed lat wraca
i lekko przestawia świat.

 

Burza włosów.
Głośny śmiech.
Ktoś, kto wierzył
że im dalej —
tym doskonalej.

 

A my?

 

Patrzymy w wir,
jakby znał odpowiedź.

 

Szczęśliwi ludzie.

[Charismafilos]

@A.Between to przez cukier!

[Nata_Kruk]

@A.Between... o.. wirze... w filiżance... :) fajna treść, z pomysłem.

[A.Between]

@Nata_Kruk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@A.Between

 

Odstawiasz łyżeczkę.

Metal o brzeg dzwoni krótko,

wybudzając cię z dna filiżanki.

Wir stanął, choć kawa wciąż parzy w dłonie.

Nie szukasz tam prawdy.

Wiesz, że ona nie lubi karuzeli,

woli osad, który zostaje,

gdy wszystko inne wyparuje.

Tamto „dalej” było tylko obietnicą horyzontu.

Zawsze uciekało,

gdy próbowałeś go dotknąć.

Śmiech ucichł,

a burza włosów dała się uczesać codzienności.

A ty?

Ty już nie prosisz wiru o wróżbę.

Patrzysz przed siebie,

trzymając to, co nie zdążyło wystygnąć.

 

Po prostu - Człowiek.

[A.Between]

Odstawiasz filiżankę.
Jeszcze ciepło krąży między palcami,
jakby chciało zostać chwilę dłużej.

 

Nie pytam już fusów o znaczenie.
Nauczyłem się,
że niektóre odpowiedzi
przychodzą cicho —
razem z czyimś oddechem obok.

 

Dawne „dalej”
zsunęło się z horyzontu
jak płaszcz z ramion wieczoru.
Została droga krótsza,
ale bliższa.

 

I tylko czasem
w powierzchni kawy
drgnie mały krąg.

 

Nie z wróżby.
Z tego, że znów
ktoś siedzi naprzeciw

[huzarc]

@Berenika97 Dyskretny, ale w najgorszym tego sensie słowa wiersz, o przejściu od iluzji i poszukiwania znaków do spokojnej, świadomej obecności w życiu.

[Berenika97]

@huzarc 

 

Czy ten komentarz był na pewno dla mnie?  Bo jesteśmy pod wierszem @A.Between

@A.Between

 

Ciepło nie musi nigdzie uciekać,

skoro zamieszkało w spojrzeniu.

Fusy to tylko czarne ziarna,

rozsypany alfabet spraw zbędnych.

[huzarc]

@Berenika97 odniosłem się do Twojego, pozdrawiam:)

[Christine]

@A.Between

 

Ten wir w kawie... czasem rzeczywiście czekamy, aż coś wyjaśni. A on tylko kręci się i niknie. Jak tamte osoby, które wierzyły "że im dalej - tym doskonalej". Pytanie czy my jeszcze tak wierzymy, czy już tylko patrzymy?

 

Podoba mi się ten wiersz.

@Berenika97

 

Chyba ostatnio też bardzo polubiłaś wiersze @A.Between  :)

[Berenika97]

@Christine

 

Polubiłam już dawno. :) A ten i inny bardzo mnie zainspirował. :) 

[A.Between]

@Christine fatalizm, nie podzielam tego poglądu. Bywa, że rzeczy oczywiste nie są takie na jakie wyglądają. Interpretowanie cudzych myśli , np zapisanych w postaci "wiersza". Pozornie tylko jest proste i ma znamiona oczywistych procesów.

To bardziej odgadywanie niż recenzja.

Często autor dowiaduje się , że jego utwór to zupełnie inny twór niż to co wyprodukował. Ale pochlebstwa sprawiają , że przytakiwanie staje się metodą, prowadzącą do nikąd. 

 Cieszę się , że mój tekst Ci się spodobał. Publikuję bo chcę by to ktoś czytał. To trochę tak ,jakbym się spowiadał. Chociaż w spowiedź również nie wierzę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane Sobota o 21:16 przez A.Between (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@A.Between

 

Też nie jestem zwolenniczką fatalizmu.

Zgadzam się, że interpretacja to odgadywanie - ale czy to źle? Może właśnie ta przestrzeń między intencją autora a odbiorem czytelnika jest najciekawsza. Tekst przestaje być tylko Twój i staje się czymś większym (lub innym).

Czytelnicy zawsze wnoszą coś własnego, nawet jeśli autor myślał o czymś zupełnie innym. To chyba nieuniknione w każdej komunikacji.

Czasem samo wyrzucenie czegoś z siebie i pozwolenie, by to żyło własnym życiem w głowach innych, ma sens sam w sobie.

Co do pochlebstw - nie zamierzam Ci schlebiać. Jeśli coś mi się nie podoba, powiem. A jeśli się podoba, też powiem. Bez przytakiwania dla świętego spokoju.

A może należy czytać tylko utwory poetów umarłych? Przynajmniej nie marudzą, że "źle ich odczytano".

 

[A.Between]

@Christine nie marudzę, określam własny punkt widzenia . Jeśli chodzi o umarłych poetów . Wystarczy poczekać. :))))

[Christine]

@A.Between

 

Ale też można nie doczekać (się). :))))))))

Pozdrawiam. 

Dużo zdrowia i jak najdłuższego życia życzę z całego serca wszystkim  poetkom i poetom.:))))