Dziadoskie przedwiośnie

[Sylwester_Lasota]

 

 

 

Tekst tutaj:

 

 

[wierszyki]

Mi się bardzo podoba możliwość słuchania. Wczoraj sobie przy prasowaniu puściłam i aż się popłakałam przy kropce, bo mnie... Zaskoczyła.

Teledyski wogóle nieistotne, tutaj na przykład HD sobie wyobrażam ten tekst jako monolog wewnętrzny dwóch głosów tytułowego dziada, który mówi do siebie per bałwanie i jednocześnie tęskni za włóczęgą. Może i jest starym włóczęgą, który czeka nas wiosnę, ale jest to spojrzenie z perspektywy dziada, realny obrazek, a Szpak to idea, marzenie, może kilka chwil, które były piękne w jego życiu 

Prawdziwy bard z Ciebie Sylwestrze i gratuluję w tym momencie determinacji.

Bardzo bym chciała podzielić się Twoja twórczością z przyjaciółmi, jeśli mogę nie tylko przez YT i ścieżkę ale jakiś bardziej specjalny sposób, to bardzo proszę i zamawiam. Naprawdę jestem dumna, że mogę powiedzieć innym - o - ja tego Pana czytam już jakiś czas.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

A romski Szpak to super pomysł :)

(który jest akurat juZ interpretacja dodana do tekstu).

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo za tak miłe słowa.

Co do mojej twórczości, to jest tylko tutaj i ostatnio na YT. Tym się można dzielić bez ograniczeń, albo raczej z ograniczeniami jakie te serwisy nakładają. Niestety, pomimo kilku prób, nie udało mi się nic wydać (z wyjątkiem jednego wiersza dla dzieci, który znalazł się w pomocy dla nauczycieli). Wygląda na to, że masz więcej wiary we mnie niż potencjalni wydawcy.

Za to dziękuję i pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Sylwester_Lasota

 

Piękny wiersz o przemijalności i nadziei. Szczególnie porusza kontrast między bałwanem - symbolem tego, co martwe, przeminęło - a szpakiem, wędrowcem, który niesie obietnicę wiosny.

Podoba mi się ta mądrość - "do marzeń jednak trzeba być żywym" - tylko to, co żywe, może marzyć i się zmieniać. Bałwan może tylko topnieć.

Ciekawe, że narrator sam marzył o lecie, ale dopiero szpak go przekonał - czasem potrzebujemy świadectwa kogoś, kto rzeczywiście wędrował, widział, przeżył. Kogoś żywego.

Motywy zimowe (garść opału, sanie, szara maź) tworzą piękny, melancholijny nastrój przełomu. I ten "siwy szpak" w rannej mgle - bardzo plastyczny obraz.

 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dogłębna i, muszę przyznać, niezwykle trafna analiza.

Bardzo dziękuję i pozdrawiam :)