Wędrówka

[Autor_Nieznany]

W drodze

 

Zboczem życia wytrwale wędruję
Ranią do krwi ostre kamienie.
We mgłach niepokoju, lecz nie zrezygnuję –
Trudna rozmowa z własnym sumieniem.

 

Na horyzoncie sępy przeszłości
Nieobliczalne, cierpliwe i chciwe.
Straszna świadomość – lecz w wytrwałości
Znajduję tarczę, zbroję i siłę.

 

Pamiętam, że kroku jednego starczy
Zwątpienia szytego chwilą słabości.
Lecz tym razem nie opuszczę tarczy.
Nie chcę wracać już do przeszłości...

[Gosława]

Lubię takie lekko płynące wiersze 

Zazdroszcze ludziom którzy w ten sposób potrafią pisać 

Pozdrawiam autora 

[hollow man]

@Autor_Nieznany

Jeden krok. Jeden krok dziennie.

[Autor_Nieznany]

@Gosława Dziękuję, pozdrawiam również :)

[janofor]

@Autor_Nieznany super. Tylko ostatni rym mi nieco zgrzyta - paradoksalnie, swoją gładkością.

Może mi się wydaje, może nie mam racji, ale jego "częstochowość" psuje, moim zdaniem, nastrojowość wiersza.

 

Pozdrawiam 

J

Edytowane 28 Lutego przez janofor (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Autor_Nieznany

 

Czuć że to wiersz pisany z życia, nie z wyobraźni. "Trudna rozmowa z własnym sumieniem"  - to zdanie mogłoby być mottem całego tekstu. A finał brzmi jak prawdziwe postanowienie, nie tylko literacka figura. Świetnie się czyta - pięknie napisany! Pozdrawiam. 

[Autor_Nieznany]

Wszystkim Wam Kochani bardzo dziękuję za opinie i komentarze.

 

To bardzo budujące, gdy wyciągasz z szuflady tekst w który wkładasz Całe swoje dotychczasowe i obecne '"Ja", pokazujesz innym, nieznanym Ci ludziom... i nagle okazuje się, że wiersz komuś się podoba; ba - ktoś Cię rozumie i dostrzega To,co dzieje się w Twym sercu. 

 

Pozdrawiam serdecznie,

 

TS